Category

Wanderlust + reizen

Category

Reizen met onze honden is één van onze favoriete activiteiten. Heel af en toe bezoeken we eens een stad ofzo zonder hen, maar oooh wat missen we ze dan! Tijdens de zomermaanden zijn we dol op kamperen hier in Scandinavië, maar eenmaal de herfst zijn intrede maakt, en de nachten bitter koud kunnen worden, verkiezen we het comfort van een vast dak boven ons hoofd. Een plek waar we natte honden na druilerige wandelingen kunnen afdrogen en we rustig een kop thee kunnen zetten zonder het hele interieur te verbouwen. Hun gemak telt net zozeer als ons gemak.

Vaak checken we Airbnb voor gezellige en hondvriendelijke plekken en tot nutoe hebben we niets anders dan topervaringen gehad. Airbnb, net zoals sommige andere sites misschien, geeft je de keuze tussen appartementen, een kamer bij iemand thuis, of een hele woning. Met 3 honden verkiezen we een hele woning voor onszelf. Oona is een goede waker en durft wel eens te blaffen en we zijn ook gewoon gesteld op onze onafhankelijkheid.

Mijn honden zijn geen perfecte harige superwezens, en net zoals wij hebben ze hun eigenaardigheden en werkpunten (hihi) en net daarom wil ik hier graag met jullie delen hoe wij zo een trip met de viervoeters aanpakken. Net door met de honden en hun karakter rekening te houden, kunnen we ook hen een toffe ervaring bieden, eerder dan een stresserende tijd.

1. Locatie:
Hondevriendelijk. Gezellig. Rustige omgeving.
Wetende dat mijn honden waaks zijn, na 2 jaar pandemie niet veel drukte meer gewoon zijn en veel beweging nodig hebben, zoeken we een plek met veel natuur in de buurt voor lange wandelingen. Hier in Zweden is het soms uitkijken met de hoeveelheid rommel dat mensen doorheen de jaren binnen duwden in hun vakantiewoning en zelfs al valt de rommel mee, dan nog rol ik vaak matten op en stop ik sierkussens is 1 of andere kast tijdens ons verblijf.

2. Zacht en comfortabel.
Mijn vorige honden waren misschien meer gewoon op gebied van logeren en zich aanpassen, maar voor Oona en Lizzie helpt het enorm om hun favoriete deken en kussen mee te nemen. Eender waar we gaan, zelfs al verblijven we onderweg op een camping of in een kamer van een weghotel, als hun kussen of doek mee is, dan weten ze meteen waar ze zich rustig neer kunnen leggen. Bij ons thuis mogen ze op de zetel slapen en die vrijheid gun ik ze bij voorkeur eveneens op vakantie, daarom zijn lederen zetels super handig, maar als er stoffen zetels staan, dan nemen we een paar beschermhoezen mee.

3.Lange wandelingen
Het grootste plezier voor ons allemaal is er samen op uit trekken en de nieuwe omgeving nieuwsgierig verkennen. Lange wandelingen langs het strand, door de bossen, langs kliffen en via stroompjes. Een heerlijk hondenleven, nietwaar! Een nieuwe omgeving, nieuwe indrukken, het lijkt ons allemaal eens zo goed te doen slapen nadien 🙂

Stevig ingepakt voor een strandwandeling in Denemarken.

4. Knauwbeentjes en snacks.
Als er ook maar een hint aan energie over is na de wandeling, dan zijn het wel smakelijke snacks die zorgen voor de ultieme overgave aan het zandmannetje. Lekker knabbelen zorgt voor mijn altijd-hongerige wolven voor het ultieme gelukzalig gevoel. Elke hond is anders natuurlijk, misschien heeft jouw hond meer aan zijn favoriete speeltje, maar mijn doggies (vooral Mogwai dan) worden daar soms enkel drukker van. Een snack, daarentegen, is zo’n beetje hun pauzeknop. Ze kiezen dan allemaal een plekje ver weg van de anderen, peuzelen elk klein kruimeltje op, gaan dan nog een keer checken of de anderen niets lieten liggen en rollen zich vervolgens op hun favoriete plekje op in een bolletje en vallen vervolgens in slaap.

5. Routine.
Ik heb gemerkt dat zolang we een routine inbouwen, zelfs als is die helemaal anders dan thuis, we behoorlijk kunnen afwijken van hun normale gewoonten. Om een voorbeeld te geven: hier in huis slapen de honden waar ze willen, maar soms op vakantie nemen we de bench mee en vooral voor Oona zorgt dat gek genoeg voor meer rust en structuur. Wanneer ze denk dat het tijd is om te gaan slapen, dan trekt ze zich vanzelf terug in haar bench. Een onbedoelde gewoonte die er na 2 jaar pandemie is ingeslopen, is dat alle 3 de doggies vooral hun behofte doen wanneer ze niet aan de lijn lopen- en dat is natuurlijk niet altijd handig in een nieuwe omgeving. Daarvoor nemen we dan een lange lijn mee, en dat werkt prima. Een stedelijke omgeving kan nogal een uitdaging zijn, want geen van de drie zet zich open en bloot op een betonnen plein.

6. Geduld.
Weet je, soms loopt er eens iets niet zoals je zou hopen. Misschien blaffen ze eens bruut naar de buurhond, willen ze hun behoefte niet doen, vinden ze hun plekje niet meteen of is er een geluid dat voor stress zorgt. Ook wij geraken wel eens van slag op vakantie denk ik dan. Op zo’n momenten probeer ik er te zijn voor mijn honden en het wenselijke gedrag te stimuleren, wetende dat ook een vakantie een leerproces kan zijn. En soms laat ik het ook gewoon voor wat het is.
In een huisje op een camping waar we 1 nacht verbleven, had men het geweldige idee om aan het voeteinde van de stapelbedden een raam te voorzien. Dat raam was op Lizzie’s ideale hoogte om de godganse nacht als een bezetene naar buiten te staren in de hoop 1 van de vele hazen met haar ogen te kunnen vangen. Als er dan zo’n langoorig creatuur in beeld kwam, zat ze hevig te trillen en soms zelfs te piepen. ’s Ochtends stond ze nog zo hevig dat ze zelfs geen plasje wou doen. Goh ja, dan lachen we eens met Lizzie’s rabbit-tv, steken we haar de auto in en proberen we het een uurtje later nog eens 🙂


De jasjesbrigade op het strand.

Dalarna, de Zweedse provincie waarin we nu wonen, werd gevormd door de mijnbouw. De kopermijn van Falun is waarschijnlijk de bekendste omdat deze ooit 2/3 van Europa’s koperbehoefte produceerde en de bijproducten ervan resulteerden in bekende rode verf voor huizen in het hele land. Het was actief van rond de 10e eeuw tot 1992 en is nu een UNESCO-erfgoed en museum. Behalve de grote kopermijnen, is de aarde hier bewezen rijk te zijn aan allerlei interessante mineralen en ertsen, variërend van kwarts en marmer tot ijzer, koper en zilver. Maar zelfs na eeuwen van graven zijn er nog steeds schatten te vinden voor zowel bedrijven als nieuwsgierige zwervers zoals wij.

Na een millennium van graven en het komen en gaan van vele koningen, heeft de tijd veel sporen geslagen, maar er is een enorme inspanning geleverd om de geschiedenis van dit gebied te bewaren en te delen. Op sommige plaatsen ziet het er een beetje triest uit met nog maar een paar stenen en een droge tekst die uitlegt dat er ooit in 1600 of zo wat schuren waren. Nou… dat boeit me niet zo. Op andere plaatsen, zoals Flatenbergs hytta in Smedjebacken, zijn meer gebouwen bewaard gebleven, en ook een paar foto’s zodat we kunnen begrijpen hoe de gebouwen eruit zagen en waarvoor ze werden gebruikt.

Het gebied is gratis toegankelijk en ligt in een rustige omgeving, en dat is iets wat ik erg leuk vind aan veel van deze historische plekken. Je kunt een korte fika-pauze houden, iets nieuws leren en het opnemen in een wandeling of rondleiding door het gebied – zonder de moeite om all-in te gaan op een lange geschiedeniswandeling in een museum. En de honden kunnen gewoon mee.

Als je goed kijkt – hopelijk lukt dat op je scherm – zie je felblauwe en groen gekleurde stenen. Het zijn geen echte stenen, maar een bijproduct van smeltend ijzer. Ze worden bergslagsten/slagsten genoemd. Soms schrijft men ook Zweeds blauw, maar dat is ook een eendenras, dus dat kan voor verwarring kan zorgen :-).

Deze groene en blauwe stenen zijn zo mooi dat ik ze al een tijdje verzamel – niet van de ruïnes natuurlijk, maar als je goed oplet kan je ze op tal van plekken gewoon tijdens je wandeling vinden. Sinds ik een paar weken geleden een stenentrommel heb gekregen, verwerk ik een deel van de slagstenen om ze glad en gepolijst te maken. Ik ben benieuwd hoe dat gaat aflopen!

Ik herinner me de verwarring toen vrienden vol enthousiasme vertelden over glijden over een meer op een ‘spark’ (een soort slee). Als Belg leerde om ijs nooit ofte nimmer te vertrouwen, klonk het surrealistisch. Toen ik hierheen verhuisde, was mijn enige ervaring met ijs die paar keer dat ik ging schaatsen in “Antarctica” – een drukke overdekte ijsbaan waar het ruikt naar een mix van roze bubbelgum en stinkende huurschaatsen. Een soort van romantische plekvoor velen blijkbaar, inclusief tienerdrama’s en giechels, maar ik kon de charme niet zien door pijnlijke schaatsen, wiebelende pogingen om de trap op te klimmen om op het ijs te komen, en dan de angst om naar de binnenste cirkel te schuifelen. Zelfs toen ik me op mijn gemak begon te voelen, was ik er vrij zeker van dat die jongens die zo hun best deden om indruk te maken op sommige giechelende meisjes, mijn vingers er af zouden schaatsen als ik zou vallen.

Fast forward een paar kleurrijke jaren en ik heb het ijs practisch voor mezelf. Maar ook een plek waar ijs niet alleen een indoorattractie of achtergrond voor jeugdromantiek is, maar juist iets met zijn eigen regels, dagelijks wisselende looks en magische geluiden.

Het nieuwe jaar ging van start met een paar kraakverse winterdagen met temperaturen tot -17*C (hoewel we de voorgaande winters veel koudere dagen hadden) en we kregen een magisch laagje prachtige verse sneeuw. Met geluiden alsof er een walvis uit de ruimte in gevangen zat, vroren de meren stevig dicht en werden ze sterk genoeg om een ​​auto of zelfs een klein vliegtuig te houden!

We maakten een paar wandelingen over die ongerepte meren (een fantastische ervaring op zich) maar hoorden dat iemand een ijspad op het grote meer had gemaakt (het meeer dat we tijdens Midsommar-avond overstaken per kayak).

NIeuwsgierig gingen we op stap omdat pad te vinden, niet eens heel zeker wat we konden verwachten of hoe het eruit zou zien. Online lazen we dat men al schaatsend van het ene dorp naar het andere kon- maar schaatsen hebben we niet en gewoon te voet was het een tikje te ver.
Toevallig hadden we net de spark op het meer aan onze tuin uitgetest. Ook daar had een buurman een pad gemaakt richting het bos, en we konden er ook gebruik van maken. Aanvankelijk voorzichtig, maar steeds enthousiaster tot we ons klaar voelden om het grote meer te gaan verkennen.

Toen ik de slee op het ijs duwde en begon te trappen om wat snelheid te krijgen, had ik even spijt van mijn keuze. De lucht was ijskoud en scherp en beet in mijn gezicht en borst, de lucht die ik inademde bevroor op mijn snood toen ik probeerde mijn gezicht te bedekken. Van binnen was ik aan het vloeken en discussiëren met mezelf – aan de buitenkant was ik gewoon aan het trappen en trappen, in een poging mijn ritme te vinden. Mogwai rende naast me en Lizzie was een en al zen, ogen op de horizon gericht en ongeloofelijke behoefte aan meer snelheid. Bij de bocht van het pad naar het hoofdspoor vond ik mijn flow en wist ik dat ik alles zou doen om het meer over te steken. Mijn bloed begon te stromen, als bij toverslag was de kou verdwenen. Mijn laarzen krasten over het ijs terwijl ik duwde en de slee maakte een uniek schrapend geluid waar ik van begon te houden.

Bevroren scheuren in het ijs onthulden de bewegingen van het oppervlak waarop we liepen als plooien in onze huid. Toen ik ongeveer halverwege de kerk was, passeerde ik het huisje waar ons Zweeds avontuur begon en even later enkele huizen van vrienden om vervolgens de kustlijn steeds dichterbij te zien komen. De ‘officiële’ start van de baan is een populaire zwemplek in de zomer en het is absoluut een unieke manier om op deze manier aan te komen. We hadden een kleine pauze in de zon (leuk dat deze slee ook een stoel is) voor de run terug. We waren fysiek totaal uitgeput maar voelden ons tegelijkertijd barstensvol energie (en ik sliep beter dan ooit).

Ik deed twee verschillende grote tochten en enkele kleine lunchtochten op het meer achter onze tuin. Een daarvan, zoals gedocumenteerd in de onderstaande afbeelding, is een toer die begint in het centrum van het dorp (in de buurt van de kerk). De andere begon aan onze kant van het meer (links buiten de foto) helemaal naar de kerk en terug.

Als je het graag zelf wilt proberen (ik kan het alleen maar aanraden), zijn er een aantal dingen waar je rekening mee moet houden.

Veiligheid:
– Controleer de kwaliteit van het ijs en de lokale aanbevelingen. Ik leer elke winter meer en meer over veilig ijs en patronen, maar ben ik geen expert, dus ik controleer de berichten van dorpelingen.
– Neem ijsprikken mee. Ik heb ze nog nooit gebruikt en hoop dat ze nooit te moeten testen, maar heb ze altijd bij.
– Pootjescontrole: Sneeuw en ijs kunnen van dag tot dag verschillen. Sneeuw is soms zacht en fluffy, soms als zand en soms scherp als glas. Ook ijs kan glad liggen als cement of ruw en scherp
– Laat anderen weten waar je bent.
– Pas je snelheid aan de hond(en) aan. Ik weet dat ik nooit zo snel zal kunnen gaan als dat Lizzie zou wensen, maar ik ken alle 3 mijn honden wel goed genoeg om een tempo te vinden dat werkt. Een soort matige draf is ideaal voor een langere afstand.

Comfort:
– Ik gebruik slip-on spikes voor mijn schoenen/sneeuwlaarzen om een ​​betere grip op het ijs te hebben.
– Op het ijs geef ik mijn honden de vrijheid om te rennen waar ze willen. Ik zou het zelf misschien gemist hebben maar automatisch kozen ze ervoor om te rennen op de zijkanten waar een dun laagje sneeuw op het ijs ligt. Op langere tochten houd ik ze aangelijnd om snelheid en inspanning te beheersen.
– Neem wat eten en een extra laag kleding mee (meestal neem ik een extra puffervest en wat nootjes mee).
– Opruimen wat de honden achterlaten. (Ik hang de zakjes aan de zijkant van de slee en het is bevroren tegen de tijd dat ik aankom).

#TongueOutTuesday (43) en de eerste sneeuw, Fenne Kustermans hondenfotografie Zweden, honden fotograferen met Fuji, www.DOGvision.be

Sneeuw, zei mijn weerbericht-appje en aanvankelijk wilden we het niet geloven. Tot vorige week was het redelijk warm hier, droegen we nog geen jassen of mutsen en voelde zelfs de lucht warm aan. Vaak ging ik nog wandelen in een dun truitje en zomerbroek.

Het voorbije weekend werd het plots kouder en kreeg de wind een kille en scherpe wending. Plots moest ik op zoek naar een extra warm laagje, dikkere sokken en een dikke trui… om het dan tijdens de wandeling veel te warm te hebben natuurlijk 🙂
Het frissere weer was echter zonder enige twijfel ideaal om nieuwe paden te verkennen, zowel van die kleine sporen die ons nooit eerder opvielen (en pas zichtbaar worden tijdens de herfst) als een netwerk van wandelroutes dat we onlangs ontdekten in Falun.

Falun is een mijnstad(je) waar in de 17e eeuw de grootste kopermijn in Europa te vinden was- en waar ook de originele rode verf (Falu rödfärg) vandaan kwam die het Zweedse landschap zijn typische aanblik geeft. Tegenwoordig is de mijn niet meer actief maar je kan de mijn nog bezoeken en tal van locaties die gelinkt zijn aan de vroegere mijnindustrie.
Onlangs vroeg iemand me of het waar was dat de rode verf van walvissenbloed kwam, maar van die stelling is geen spoor te vinden. De rode verf ontstond uit bijproducten van de mijn toen het koper zelf op geraakte. De verschillende tinten rood van felrood tot bijna zwart, kan men bekomen door het pigment op verschillende temperaturen te verhitten.

Ik ben zelf nog niet in de mijn geweest omdat ik die samen met mijn metekindje wilde bezoeken. Vorige keer dat ze hier was, was ze nog net te klein en de voorbije zomer stak Corona er een stokje voor.

(Ik zal de foto’s van de wandelingen in een andere post delen.)

#TongueOutTuesday (43) en de eerste sneeuw, Fenne Kustermans hondenfotografie Zweden, honden fotograferen met Fuji, www.DOGvision.be

En dan op dinsdagochtend ging mijn wekker af net voor zonsopgang, met een half oog open was er nog geen vlok te zien dus zakte ik nog even weg onder mijn warme deken. Even later vielen de eerste witte minivlokjes dan toch uit de lucht. Nog voor vroege-vogel-Joeri sprong ik al uit bed om me klaar te maken voor een wandeling. Joeri, die aanvankelijk nog lekker ver in dromenland vertoefde, keek slaperig op en presenteerde hem de keuze om ofwel op te staan binnen de tijd dat ik een chocomelk zou drinken, of gewoon lekker verder te dutten. Ook hij wilde die eerste sneeuw niet missen, ook al was het maar een fijn laagje poedersuiker :-).

De voorbije jaren misten we die eerste sneeuw vaak omdat we net dan meestal op bezoek zijn in België. Niet dit jaar! Nu gaan we helemaal nergens naartoe en kunnen we alle seizoenen in volle glorie van thuis uit meemaken. Een beetje jammer maar tegelijk perfect. Ik herinner me nog dat telkens we onze spullen inpakken en ons dorp uit rijden richting België, dat met een mix is van ongeloofelijk opwinding voor alles wat België te bieden heeft en verlangen om gewoon te blijven wanneer de meren dichtvriezen en te zien hoe de eerste sneeuw het landschap toedekt.

#TongueOutTuesday (43) en de eerste sneeuw, Fenne Kustermans hondenfotografie Zweden, honden fotograferen met Fuji, www.DOGvision.be

Ik hoop in elk geval dat dit kleine moment van natuurmoois jullie wat rust en plezier brengt in een woelige tijd. We volgen het Belgische nieuws en zagen besmettingen en opnames stijgen en vingen ook de sluiting van de horeca op. Regelmatig zie ik ook berichten passeren over Zweden en ookal nam ik me voor om me niet te mengen in de discussie (en ook bv geen statements te maken voor de krant), hier op mijn platform, mijn website, wil ik toch graag laten weten dat je die berichtgeving met een stevige schep zout mag nemen.

Enerzijds omdat men hier koos voor een aanpak die per definitie onethisch is door bepaalde mensen zorg te ontzeggen- maar niemand daarover schrijft, anderzijds omdat we hier echt niet zomaar alles kunnen doen zonder consequenties zoals men op verschillende sites doet uitschijnen.

Horeca en evenementen zijn hier sowieso beperkt en de grote kerstmarkt in de mijn van Falun gaat bijvoorbeeld ook niet door. Wat we dan wel zoal doen? Een populaire activiteit hier in een fika of lunch voorbereiden en naar een mooie plek trekken. En niet enkel tijdens de zomer hoor. Ook tijdens de winter kan je op tal van plekken mensen spotten die hot dogs maken boven een vuurtje terwijl de kinderen, volledig ingepakt als Michelin mannekes, wat rondlopen.

Ik herinner me nog dat het voor ons zo gek aanvoelde, die Zweden die overal maar vuurtjes stoken en fika’s houden, maar ookal beperken wij het stoken, dat rondhangen in de buitenlucht is wel deel van ons dagelijks ritueel. In de winter past Joeri zijn werkschema zelfs aan zodat we elke middag een wandeling van minstens een uur kunnen maken. In het weekend vullen we onze rugzak met een thermos thee en fika en trekken we de natuur in. Niets spectaculair maar net de eenvoud van deze gewoonten draagt bij aan de innerlijke rust.

En weet je wat je hier vaak hoort?:
Det finns inget dålig väder, bara dåliga kläder 🙂

#TongueOutTuesday (43) en de eerste sneeuw, Fenne Kustermans hondenfotografie Zweden, honden fotograferen met Fuji, www.DOGvision.be

#TongueOutTuesday (25), Fenne Kustermans hondenfotografie Zweden, Dalarna, wandelen met honden in Zweden, www.DOGvision.be

Veel blijft er niet over van Mogwai wanneer ze kliedernat maar hoopvol op haar bal staat te wachten. Gelukkig moet ze maar even vol overgave schudden om weer vorm te krijgen.

#TongueOutTuesday (25), Fenne Kustermans hondenfotografie Zweden, Dalarna, wandelen met honden in Zweden, www.DOGvision.be

Lizzie houdt het bij voorkeur droog. Ookal lukt dat niet altijd zo best. Hier wilde ze persé een koekje pakken, vorige week donderde ze nog het meer in toen ze een lelieblad wilde vangen.

#TongueOutTuesday (25), Fenne Kustermans hondenfotografie Zweden, Dalarna, wandelen met honden in Zweden, www.DOGvision.be

Oona is dan weer een geval apart. Ze schuwt het nat niet en zal niet zoals Lizzie rechtsomkeer maken bij een fikse stortbui, maar zwemmen is absoluut niet haar ding ookal kan ze het. We proberen haar te verleiden met koekjes of een bal maar zelden gaat ze verder dan waar ze de bodem onder haar pootjes voelt. Echter, toen ik gisteren met haar nog eens ging suppen, koos ze toch het hazenpad. Ik was waarschijnlijk te snel te ver gegaan nadat ze aanvankelijk vlot en vol enthousiasme aan boord stapte want plots was ze het beu. Nadat ze aanvankelijk rustig rondkeek, spotte ze een verdacht object, kroop bijna in mijn nek en zat nadien enkel nog te zeuren. Op de terugweg besloot ze dan ook dat ze er genoeg van had en sprong ze * land in zicht!!* pardoes het water in. Gelukkig was ik voorbereid met zwemkledij, een dikke laag zonnemelk, zwemsloefjes en een lange lijn aan Oona’s zwemvest. Ons meer passeert immers een steengroeve waar ofwel mensen aan het werk zijn ofwel de camera bewaking aan staat. Ik was niet van plan om daar in bikini achter een losgeslagen hond te hobbelen en zo ongewild een trailer te filmen voor mijn zomer van 2020.
Nee, Oona kon efkes haar plonske van verzet met veel drama uitvoeren alvorens ik haar aan haar reddingsvest weer aan boord trok. Bij aankomst aan ons ponton mistrapte ze zich waardoor ze ook nog eens in de modder belandde. We besloten dan maar om de sup-training van nul te herstarten en dat vond ze in elk geval super plezant. (wie me op Instagram volgt, kon de filmpjes daarvan bekijken in de stories).

Red paddle sup with dog, ruffwear life jacket, paddling in Sweden with dogs, www.DOGvision.be

#TongueOutTuesday (25), Fenne Kustermans hondenfotografie Zweden, Dalarna, wandelen met honden in Zweden, www.DOGvision.be #TongueOutTuesday (25), Fenne Kustermans hondenfotografie Zweden, Dalarna, wandelen met honden in Zweden, www.DOGvision.be

Op sup/kajak uitjes nemen we voorlopig enkel Mogwai en Lizzie mee. Van hen is Mogwai zonder enige twijfel de gemakkelijkste. Zolang ze ergens mag gaan zwemmen, is alles goed. Lizzie is een stuk nieuwsgieriger, wil alles -maar echt alles!- gezien hebben :-). En als er dan een stok of steen boven het wateroppervlak uit steekt, is het soms wel even paniek. Of zoals een paar dagen geleden, toen kroop ze bijna in mijn nek omdat een schaatsenrijder (het insect, geen mens) zich nogal dicht bij het board begaf. Op een bepaald moment, toen we een meer dwars overstaken, merkte ik ook enige onrust bij haar op en realiseerde ik me dat ze nooit eerder zo ver van de kant ging. Iets om volgende keer op te letten dus. Die spanning bij onbekende objecten is ook niet eigen aan onze trips op het water. Hier in de buurt zijn er heel wat werken voor fiberverbindingen en toen er plots een signaalbord stond, maakte ze zich ook even zorgen. Even snuffelen aan die verdachte dingen helpt dan gelukkig wel.

#TongueOutTuesday (25), Fenne Kustermans hondenfotografie Zweden, Dalarna, wandelen met honden in Zweden, www.DOGvision.be #TongueOutTuesday (25), Fenne Kustermans hondenfotografie Zweden, Dalarna, wandelen met honden in Zweden, www.DOGvision.be #TongueOutTuesday (25), Fenne Kustermans hondenfotografie Zweden, Dalarna, wandelen met honden in Zweden, www.DOGvision.be #TongueOutTuesday (25), Fenne Kustermans hondenfotografie Zweden, Dalarna, wandelen met honden in Zweden, www.DOGvision.be

En ondertussen tellen we de laatste dagen naar midsommar af. De langste dagen van het jaar met 24/24u licht. Vaak regenachtig en koud volgens de Zweden maar tot nutoe prachtig zomers weer tot 27 graden! Het gras in het meer (dat ik nu dus wekelijks snoei) groeide op sommige plekken meer dan een halve meter boven het wateroppervlak uit 🙂

Met al die warmte en zon, lonken de meren voor een verfrissende duik en je gelooft het vast nooit maar het water is nu reeds super aangenaam.

Bij deze wens ik jullie alvast een fijne midzomer- viering of niet- met mooie lange dagen en een wolk van vrolijke gekleurde bloemen.

Tot de volgende!
X

 

#TongueOutTuesday (25), Fenne Kustermans hondenfotografie Zweden, Dalarna, wandelen met honden in Zweden, www.DOGvision.be

#TongueOutTuesday (23), Fenne Kustermans hondenfotografie, wandelen in Zweden met honden, www.DOGvision.be

Sinds de hagel en sneeuw de vroege lente markeerden, is het hier nu droog, zonnig en warm. Terwijl mijn warme truien nog niet-vergeten over mijn stoel hangen, ga ik op zoek naar de zomer shirts.

Deze ochtend vroeg druppelde het nog *tik- tik-tik* op het dak. Heel zacht, zelfs met het raam wagenwijd open nauwelijks hoorbaar maar toch is het ook hier overwegend droog. Alarmerend droog met risico op branden waardoor men blijkbaar al 1-2x per dag uitvliegt voor controles. Gisteren kregen we tot 28 graden, vandaag zou het 26 graden worden. Het lijkt wel zomer!

Zomer, dat wil ook zeggen: oneindig veel licht! Overdag staat de zon hoog en fel te schijnen en zelfs voorbij middernacht blijft er een nachtlampje branden. Ik ga slapen met licht en sta op met nog meer licht 🙂 – de grootste kans om een zonsopkomst mee te maken nu is heel laat gaan slapen :-).

#TongueOutTuesday (23), Fenne Kustermans hondenfotografie, wandelen in Zweden met honden, SUP met honden, www.DOGvision.be  #TongueOutTuesday (23), Fenne Kustermans hondenfotografie, wandelen in Zweden met honden, SUP met honden, www.DOGvision.be#TongueOutTuesday (23), Fenne Kustermans hondenfotografie, wandelen in Zweden met honden, SUP met honden, www.DOGvision.be

#TongueOutTuesday (22), Fenne Kustermans hondenfotografie, wandelen met honden in Zweden, Belg in Zweden, hondenblog, creatieve hondenfotografie, lifestyle natuur, www.DOGvision.be

Zo een toffe week achter de rug! Een fijne mix van een beetje (onverwacht) avontuur, rust, lekker eten en gezellig samen rondhangen.

Het reisadvies hier bleef onveranderd en dat wil zeggen dat we zo’n 1-2u van huis mogen. Van de vele uren daglicht maken we met plezier gebruik om nieuwe plekken te verkennen. Vaak zoek ik op voorhand naar plekken via google maps. Op de satelietbeelden tracht ik uit te maken welke plekken boeiend of mooi kunnen zijn- en of we er geraken. Soms valt dat dik tegen en is een weg afgesloten, onbereikbaar door een omgevallen boom of blijk het privédomein te zijn. Deze week was een vijfdubbele jackpot ookal kwamen er uren speurwerk bij kijken. Van 1 van de locaties had ik bijvoorbeeld een foto en een naam van een gebied. Dat is niet zoals een straatnaam weten en enkel het huisnummer moeten zoeken, maar veeleer aan de hand van licht, mappen en andere clues in een gebied van vele kilometers groot, net dat plekje vinden.
Het uiteindelijke doel mag dan wel een specifieke locatie zijn, het onderweg zijn levert vaak onverwachte schatten op, zoals de cabin hierboven. Die stond daar zomaar in het bos.

Maar dan, op een avond na veel wandelen en speuren komen we moe thuis en realiseert Joeri zich dat zijn sleutel (die volgens hem absoluut niet uit zijn broekzak gevallen kon zijn), verdwenen was. Nondepitjes! En maar zoeken terwijl het stilaan begon te schemeren. Gelukkig kon ik mezelf toegang verlenen tot ons huis en zo voor Joeri de deur openen 😀

Joeri wilde dan wel meteen een nieuw slot gaan kopen, ik had wel zin in een nieuwe queeste. Wandelen doen we toch 🙂
Gelukkig maar dat al onze sleutels zo’n felle DOGvision-sleutelhanger hebben want we zagen hem al van meters ver liggen!

#TongueOutTuesday (22), Fenne Kustermans hondenfotografie, wandelen met honden in Zweden, Belg in Zweden, hondenblog, creatieve hondenfotografie, lifestyle natuur, www.DOGvision.be

#TongueOutTuesday (22), Fenne Kustermans hondenfotografie, wandelen met honden in Zweden, Belg in Zweden, hondenblog, creatieve hondenfotografie, lifestyle natuur, www.DOGvision.be #TongueOutTuesday (22), Fenne Kustermans hondenfotografie, wandelen met honden in Zweden, Belg in Zweden, hondenblog, creatieve hondenfotografie, lifestyle natuur, www.DOGvision.be #TongueOutTuesday (22), Fenne Kustermans hondenfotografie, wandelen met honden in Zweden, Belg in Zweden, hondenblog, creatieve hondenfotografie, lifestyle natuur, www.DOGvision.be #TongueOutTuesday (22), Fenne Kustermans hondenfotografie, wandelen met honden in Zweden, Belg in Zweden, hondenblog, creatieve hondenfotografie, lifestyle natuur, www.DOGvision.be

Vrijdag de 22e vierden we samen mijn verjaardag. Niet met vrienden zoals we aanvankelijk van plan waren maar gewoon met ons 5.
Onverwacht was het prachtig lenteweer tot bijna 20 graden, een heerlijke zon en charmante wolken die boven onze hoofden voorbij zeilden. Een fris briesje rimpelde het felblauwe wateroppervlak en de vogels zongen alsof het de eerste lentedag was.

#TongueOutTuesday (22), Fenne Kustermans hondenfotografie, wandelen met honden in Zweden, Belg in Zweden, hondenblog, creatieve hondenfotografie, lifestyle natuur, www.DOGvision.be

Op zo’n prachtige dag moest de sup wel mee. Tot nutoe was ie enkel buiten gekomen als vervoersmiddel om het gras in het meer bij te knippen, nu wilde ik gewoon lekker ronddobberen en de doggies weer even aan het wiebelen doen wennen.

#TongueOutTuesday (22), Fenne Kustermans hondenfotografie, wandelen met honden in Zweden, Belg in Zweden, hondenblog, creatieve hondenfotografie, lifestyle natuur, www.DOGvision.be

#TongueOutTuesday (22), Fenne Kustermans hondenfotografie, wandelen met honden in Zweden, Belg in Zweden, hondenblog, creatieve hondenfotografie, lifestyle natuur, www.DOGvision.be #TongueOutTuesday (22), Fenne Kustermans hondenfotografie, wandelen met honden in Zweden, Belg in Zweden, hondenblog, creatieve hondenfotografie, lifestyle natuur, www.DOGvision.be

Toen Joeri me zo ongeveer een week voor mijn verjaardag vroeg wat ik wilde doen, had ik aanvankelijk geen idee. Normaal zouden er vrienden op bezoek komen en had ik de dagen ervoor een workshop op de planning staan. Ook geen van de normale/feestelijke/verjaardags activiteiten behoorde nu tot de mogelijkheden.
Dus zei ik:” Taart!” en alsof Joeri niet meteen zou weten wat ik bedoelde (ik eet immers nog maar 3o jaar dezelfde taart op m’n verjaardag), “Echte bananentaart!”
Dat wil zeggen: met een bodem van zanddeeg. Maar dan vegan. Geen idee hoe dat allemaal werkt maar Joeri maakte de perfecte taart en ik moest enkel met hem delen. Dubbel win haha.

En dan, right on time, net voor we naar onze geheime plek zouden vertrekken, passeerde de postbode met een pakket voor mij. En zie eens hoe tof, chocolaatjes met foto’s van mijn honden! Dikke merci aan Eddie, Marion en Noemie 🙂

#TongueOutTuesday (22), Fenne Kustermans hondenfotografie, wandelen met honden in Zweden, Belg in Zweden, hondenblog, creatieve hondenfotografie, lifestyle natuur, www.DOGvision.be

Dusja, deze week was zo ongeveer het omgekeerde van wat we aanvankelijk planden, maar toch niets dan leuke herinneringen voor mijn nieuwe toer rond de zon. Voor al wie eraan dacht, een berichtje of video stuurde, kaartjes of cadeautjes opstuurde: een dikke merci.
Ook aan die ene persoon die zelfs herinnerde dat mijn verjaardag ook de dag was waarop we 2 jaar geleden van Ravasz afscheid moesten nemen. Ik heb alvast getracht om enkel met veel plezier terug te blikken op de bijna 13 jaar met hem. Maarja, alle hondenliefhebbers zullen vast weten dat dat de ene keer makkelijker gaat dan de andere.

Vandaag heb ik trouwens al mijn groentjes buiten geplant want hier binnen begon het serieus uit de hand te lopen. Nu maar hopen dat het niet meer gaat vriezen of hagelen!

x

 

#TongueOutTuesday (20), Fenne Kustermans, DOGvision.be hondenfotografie Zweden. avontuur met honden in Zweden, www.DOGvision.be

Van een absurde winter naar een dolgedraaide lente. Want aprilse grillen in mei, dat moet toch kunnen, nietwaar?
Het is altijd gek om tijdens een videochat het verschil te zien. Wij, meestal nog vrij warm ingepakt tussen het voorzichtige frisse groen, de Belgen in zomertenue in een volgroene tuin met bloemen enal. Tijdens de warme winter kwamen al heel wat planten in knop, veel te vroeg, maar gelukkig wisten ze zich in te houden. Op dit moment zijn zelfs de paasbloemen nog in wacht-toestand. Vijgen na Pasen,… of ziets. Sinds we nu elke dag een portie sneeuw of hagel krijgen, merkten we gisteren voor het eerst dat onze gazon wakker was geworden en er op verschillende plekken sappige sprieten stonden. De kweekbakken voor mijn groenten staan klaar maar zolang de weergoden winter blijven spelen, krijgen ook zij huisarrest.

#TongueOutTuesday (20), Fenne Kustermans, DOGvision.be hondenfotografie Zweden. avontuur met honden in Zweden, coaching hondenfotografie, hondenfotografie leren, www.DOGvision.be

In tegenstelling tot de voorbije jaren spotten we momenteel enorm veel wild. Ik gok dat de jagers nogal actief achter de vossen gingen want die zie ik nauwelijk maar wel meer hazen dan ooit. Herten zien we zo ongeveer elke avondwandeling en ook elanden passeren we regelmatig. We hoorden de hongerige jongen van de specht en zagen een groepje wollige gele kuikens achter mama gans aan zwemmen. De kraanvogels zijn uit het zicht verdwenen nu.

 

Niet echt wildlife, maar deze rosse kat sprong op wandeling plots uit de bosjes. De doggies wilden wel vriendjes zijn maar kattebeest zag het precies niet zo zitten…

Een passerende sneeuwbui:

#TongueOutTuesday (20), Fenne Kustermans, DOGvision.be hondenfotografie Zweden. avontuur met honden in Zweden, coaching hondenfotografie, hondenfotografie leren, www.DOGvision.be

Een paar verdwaalde vlokjes vlogen tot bij ons:

#TongueOutTuesday (20), Fenne Kustermans, DOGvision.be hondenfotografie Zweden. avontuur met honden in Zweden, coaching hondenfotografie, hondenfotografie leren, www.DOGvision.be #TongueOutTuesday (20), Fenne Kustermans, DOGvision.be hondenfotografie Zweden. avontuur met honden in Zweden, coaching hondenfotografie, hondenfotografie leren, www.DOGvision.be

Wel lekker, die verse sprietjes:

#TongueOutTuesday (20), Fenne Kustermans, DOGvision.be hondenfotografie Zweden. avontuur met honden in Zweden, coaching hondenfotografie, hondenfotografie leren, www.DOGvision.be

Alle vrienden die van plan waren om deze zomer op bezoek te komen, anuleerden ondertussen hun reis. Geen plezante keuze, makkelijk evenmin, maar waarschijnlijk wel de meest verstandige. Voorlopig hebben we hier ook een beperking om tot maximum 1-2u van thuis uit te reizen, alle midsommar-feesten zijn afgeschaft en ook de afstuderende studenten kregen beperkingen opgelegd mbt hun feesten.
Mijn verwondering was dan ook groot toen ik op een Border Collie pagina op Facebook een post zag waarin een bedrijf campers aanbood aan last-minute prijzen, met als doel naar het noorden te trekken. In een reactie vroeg ik mogelijke reizigers om de risico’s te overwegen als ze graag afkomen. Bijvoorbeeld dat wij, in een redelijk populaire provincie met een oppervlakte ongeveer zo groot als België, 3 ziekenhuizen met ICU hebben. Mijn bericht werd door het beheer verwijderd. Een verklaring kreeg ik niet.
Of reizigers mogen afkomen, daar heb ik niets over te zeggen, ik begrijp maar al te goed de tweestrijd, maar dit is een uitzonderlijke situatie.

Een aantal bedenkingen/afwegingen die je moet maken voor je vertek:
– Dekt mijn verzekering deze reis?
– Vorm ik een risico voor anderen?
– Welke voorzieningen heeft het gebied waar ik naartoe wil? Bijvoorbeeld: wij hebben verschillende kleine ziekenhuizen die prima functioneren, vnl als je hier ingeschreven staat. Maar bij iets serieus kan het dat men de helicopter moet sturen. Ik weet niet hoe het voor reizigers zal verlopen maar mensen boven de 65 (of met bepaalde aandoeningen) blijken moeite te hebben om in geval van Covid de nodige behandelingen te krijgen. Meer en meer berichten daarover bereiken het oppervlak.
– Wij krijgen het advies om niet te reizen, zeker niet naar het buitenland. Vnl om de verspreiding naar het platteland te beperken en de druk niet te doen toenemen.
– Moest Zweden zijn grenzen sluiten voor reizigers, kan je de reis dan makkelijk annuleren?
– Ben je in de mogelijkheid/bereid om nadien 2 weken zelfquarantaine uit te zitten? (https://diplomatie.belgium.be/nl/Diensten/Op_reis_in_het_buitenland/reisadviezen/zweden)

Moest je verdere vragen hebben, stuur gerust een mailtje. Voor regelgeving check je best de officiële kanalen.

 

DOGvision hondenfotografie, wandelen met honden in Zweden, hutten zoeken, Dalarna, fika, www.DOGvision.be

“Net wat we zochten!”riep ik vrolijk door de winkel toen ik dit boek zag staan. Het is een verzameling van verschillende soorten hutten hier in Zweden, en ondanks verschillen in stijlen en toegankelijkheid hebben ze 1 ding gemeen: ze zijn gratis. Zou je je dat kunnen voorstellen in België? Hier in Scandinavië hebben we een uniek concept dat heet ‘allemansrätten’- wat wil zeggen dat -mits een aantal regels- je overal mag wandelen en kamperen. Maar je tent ergens op een verlaten stuk in het bos neerpoten en er de nacht doorbrengen is, zeker als je alleen bent, niet helemaal relaxt naar mijn ervaring. Een hele nacht hoor je vanalles rond je tent rondsluipen, huilen, krassen, schrapen,… en je kan niet anders dan denken dat er misschien toch een wolf, beer of troep everzwijnen komt rondneuzen.
Deze hutten zijn dan een gezellig alternatief, ook op koudere dagen, maar je kijkt best op voorhand na hoe je er geraakt en wat je nodig hebt, wat er voorzien is en of honden er welkom zijn.

De details van de hutten doen er op dit moment niet toe voor ons, we maken er vooral een leuke wandeling van met als doel het vinden van die locatie. Je zou denken dat dat niet zo’n uitdaging is met een heel boek als handleiding maar af en toe liggen ze goed verstopt, ben je niet zeker of je nog op het juiste pad zit of is er nauwelijks een pad te zien. Sommigen liggen vlakbij een bospad of parking (ik bedoel dan een soort open plek waar je kan staan, niet zoiets als een Ikea-parking), maar anderen kan je slechts na een lange tocht door het bos bereiken.

Oona was in elk geval klaar voor actie:

DOGvision hondenfotografie, wandelen met honden in Zweden, hutten zoeken, Dalarna, fika, www.DOGvision.be

En geheel onverwacht spotte ik een vergeten hoopje sneeuw-ijs.

DOGvision hondenfotografie, wandelen met honden in Zweden, hutten zoeken, Dalarna, fika, www.DOGvision.be

Dingen die we altijd meenemen op wandeling: iets eetbaars (sinds ik ooit op een lange wandeling een dipje had en amper weer aan de auto geraakte), wc-papier, GSM, camera en water. Afhankelijk van het seizoen gaan er nog extra opladers, mutsen of truien mee of een tekentang en liters muggenspray :-). In de auto hebben we standaard extra dekens, rails om uit modder of sneeuw te geraken en vaak ook extra sokken of truien. Wat ik nog zou willen vinden is een compact EHBO- kitje.
De doggies hebben altijd een halsband aan met een tag ookal hebben ze een chip. En als het mogelijk is schrijf ik ook nog eens ons nummer of mailadres op de binnenkant. Ik merkte zelf al hoe moeilijk het kan zijn om een gevonden hond weer bij zijn baasje te krijgen omdat een politiebureau of dierenarts vaak een heel eind rijden is (ik spreek dan van een half tot anderhalf uur).

DOGvision hondenfotografie, wandelen met honden in Zweden, hutten zoeken, Dalarna, fika, www.DOGvision.be

Mogwai, vrij van alle zorgen, lekker rollen in het zachte mos.

DOGvision hondenfotografie, wandelen met honden in Zweden, hutten zoeken, Dalarna, fika, www.DOGvision.be

Herken je de stoel van op de eerste foto?

DOGvision hondenfotografie, wandelen met honden in Zweden, hutten zoeken, Dalarna, fika, www.DOGvision.be DOGvision hondenfotografie, wandelen met honden in Zweden, hutten zoeken, Dalarna, fika, www.DOGvision.be DOGvision hondenfotografie, wandelen met honden in Zweden, hutten zoeken, Dalarna, fika, www.DOGvision.be

DOGvision hondenfotografie, wandelen met honden in Zweden, hutten zoeken, Dalarna, fika, www.DOGvision.be

Serieuze gesprekken gaande:DOGvision hondenfotografie, wandelen met honden in Zweden, hutten zoeken, Dalarna, fika, www.DOGvision.be

Joeri voorziet altijd de beste fika. Hier versgebakken rozijnenbrood met boter en thee. Mmmm!
En zo in de vrije natuur smaakt dat driedubbel zo goed natuurlijk 🙂

DOGvision hondenfotografie, wandelen met honden in Zweden, hutten zoeken, Dalarna, fika, www.DOGvision.beDOGvision hondenfotografie, wandelen met honden in Zweden, hutten zoeken, Dalarna, fika, www.DOGvision.be

“Born to Wander” een patch die we cadeau kregen van onze vrienden van Pines and Bones (in Duitsland). Ideaal op een wandelrugzak, he.

DOGvision hondenfotografie, wandelen met honden in Zweden, hutten zoeken, Dalarna, fika, www.DOGvision.be

Even samen op foto:DOGvision hondenfotografie, wandelen met honden in Zweden, hutten zoeken, Dalarna, fika, www.DOGvision.be

Ik wandel voorlopig het meest op deze botinnen, maar moest je hier een winterwandeling plannen, dan kan ik je vertellen dat je mijn voorbeeld niet moet volgen. Naar mijn ervaring zijn deze immers vrij zwaar, zo lek als een zeef en hebben ze ongeveer nul grip op natte sneeuw of ijs. Als er ijs ligt draag ik er bijvoorbeeld altijd spikes onder (die kan je hier makkelijk in de winkel vinden). De reden waarom ik ze draag is omdat ze de beste ondersteuning bieden voor mijn enkel die ik in het najaar verzwikte en ze hebben ook een verstevigde tip wat helpt om de teen te beschermen die ik een jaar geleden brak (en nog super gevoelig is).  Joeri heeft bv waterdichte wandelschoenen in een hoger model en die doen goed dienst. Bij sneeuw draag ik mijn hoge sneeuwlaarzen, dus ik dacht niet dat ik hoge wandelschoenen nodig zou hebben.

DOGvision hondenfotografie, wandelen met honden in Zweden, hutten zoeken, Dalarna, fika, www.DOGvision.be DOGvision hondenfotografie, wandelen met honden in Zweden, hutten zoeken, Dalarna, fika, www.DOGvision.be

 

Honden in zweden, wandelen met honden in zweden, verhuizen naar Zweden met honden, hondenblog en hondenfotografie, www.DOGvision.be

Zeker twingtig pogingen ondernamen we, Oona en ik, om die vliegende koekjes te vangen. Ik deed mijn uiterste best om zo goed mogelijk richting haar muil te mikken, en Oona deed minstens evenveel moeite om het eetbare projectiel in één keer op te vangen. Maar helaas. Niet één keer waren we succesvol in deze onderneming. Maar grappige snoeten levert het natuurlijk wél op 😀

Honden in zweden, wandelen met honden in zweden, verhuizen naar Zweden met honden, hondenblog en hondenfotografie, www.DOGvision.be

 

Sinds nieuwjaar is het is warm. Veel te warm voor deze tijd van het jaar. Normaal kunnen we temperaturen tot -25 graden verwachten- of toch minstens vriestemperaturen. Niets is minder waar. Met een uitschieter tot +9 graden zitten we dichter bij de gemiddelde temperatuur van 17 graden voor de Midsommar viering dan wat een echte januari hoort te zijn.

Honden in zweden, wandelen met honden in zweden, verhuizen naar Zweden met honden, hondenblog en hondenfotografie, www.DOGvision.be
Hoe absurd en abnormaal ook, voor ons is het niet allemaal kommer en kwel. We missen uiteraard het prachtige sneeuwtapijt en smeltende sneeuwvlokjes op onze tong en overwegen een verhuis naar de noordpool, maar tegelijk genieten we van de voordelen van een winter die geen echte winter is. Zo zien we voor het eerst de bevroren wintermeren zonder een dikke laag sneeuw en zijn alle paden of kleine boswegen nog steeds toegankelijk. We hebben zelfs nog geen enkele keer moeten ploeteren om sneeuw te ruimen! Dat terwijl we vorig jaar rond deze tijd, onszelf bijna moesten uitgraven om tot aan de baan te geraken. Sinds vorig jaar proberen we ook verschillende historische sites in deze omgeving te bezoeken en er een wandeling te maken, normaal valt dat in de winter stil doordat men geen sneeuw ruimt op deze afgelegen plekken.

Honden in zweden, wandelen met honden in zweden, verhuizen naar Zweden met honden, hondenblog en hondenfotografie, www.DOGvision.be

Zie je op de foto hierboven de breuklijnen in het ijs? Die dag was er vrij veel wind die wispelturig het flinterdunne laagje sneeuw heen-en -weer over het glanzende ijsoppervlak joeg. Het ijs dat er vanop een afstand, of als je snel snel voorbij zou lopen, er beheerst en stil bij lijkt te liggen. Onvermurwbaar tot de lente. Niets is minder waar. Het ijs leeft en heeft een immense kracht die, als je even stil staat, luid en duidelijk kan horen. De geluiden varieren van een soort walvisgeluid tot felle zweepslagen of diep kraken en ze zijn het best te horen in tijdens zoals deze waar de sneeuw niets in stilte toe dekt.

Honden in zweden, wandelen met honden in zweden, verhuizen naar Zweden met honden, hondenblog en hondenfotografie, www.DOGvision.be

Een hele tijd stonden we daar muisstil aan de rand van het meer te luisteren terwijl de zon stilletjes verdween achter de bomen. En dan is het hoog tijd om terug te keren! Sinds Kerst kregen we er al bijna 40minuten (zon)licht bij maar de zon gaat nog wel onder om 15u27.

Honden in zweden, wandelen met honden in zweden, verhuizen naar Zweden met honden, hondenblog en hondenfotografie, www.DOGvision.be Honden in zweden, wandelen met honden in zweden, verhuizen naar Zweden met honden, hondenblog en hondenfotografie, www.DOGvision.be Honden in zweden, wandelen met honden in zweden, verhuizen naar Zweden met honden, hondenblog en hondenfotografie, www.DOGvision.be Honden in zweden, wandelen met honden in zweden, verhuizen naar Zweden met honden, hondenblog en hondenfotografie, www.DOGvision.be Honden in zweden, wandelen met honden in zweden, verhuizen naar Zweden met honden, hondenblog en hondenfotografie, www.DOGvision.be Honden in zweden, wandelen met honden in zweden, verhuizen naar Zweden met honden, hondenblog en hondenfotografie, www.DOGvision.be Honden in zweden, wandelen met honden in zweden, verhuizen naar Zweden met honden, hondenblog en hondenfotografie, www.DOGvision.be

Ergens verwacht ik dat de echte winter weldra zijn intrede zal maken, dat we op een dag opstaan en wolkjes blazen vanuit ons bed, of snel snel nog naar ons thermisch ondergoed moeten zoeken. Maar als ik dan naar het weerbericht kijk, dan geeft het voor morgen WABLIEFT +9 graden aan- en dan val ik bijna van mijn stoel.  Tot en met volgende donderdag zou het enkel af en toe ’s nachts -1 worden en zou het verder lenteweer blijven met af en toe een kleine regenbui. Moest er sneeuw vallen, dan gaan jullie dat uiteraard meteen spotten op Instagram, Facebook of hier op de blog 🙂

 

En voor de liefhebbers, een aantal van deze ijsfoto’s zijn nu ook beschikbaar in mijn Society6 shop, in de categorie “nature photography“.

Ik wens jullie nog een fijne, geïnspireerde week toe met gezellige hondenknuffels.
x