Category

Fotomateriaal

Category

Nooit eerder was het zo een uitdaging om een nieuwe lens te kiezen!
Het zou kunnen dat ik zo gewoon ben aan wat Nikon te bieden heeft, of dat hun lenzen het van nature een supergoede match voor me zijn, maar nu voelde ik me compleet verdwaald. Maandenlang las ik recensies maar geen enkele leek de doorslag te kunnen geven. Geen enkele deed een vreugdevol Eureka moment opborrelen.

Omdat je misschien geïnteresseerd bent in deze specifieke lens of ook je research doet om uit te zoeken of het een goede match voor je zou zijn, zal ik je door mijn lens-picking-proces en ervaring vertellen: Omdat ik bijna 20 jaar fotografeer, heb ik een mooie verzameling lenzen die ik jarenlang heb verzameld (en intensief heb gebruikt), maar ik neem wel steeds heel bewust de tijd om na te gaan welke lens ik zou kunnen gebruiken. Ik verzamel niet om het verzamelen zelf- een echte gear junkie ben ik in geen geval. Fotomateriaal, dat is om een creatieve visie tot leven te brengen, om te gebruiken, tools.

Elke lens heeft zijn eigen karakter, zijn eigen resultaten en stijl, zodat ik precies weet welke lens ik moet kiezen als ik een bepaalde opname in gedachten heb. Online kom ik vaak de vraag tegen: “welke lens moet ik (als volgende) kopen?” – maar er bestaat niet zoiets als een hiërarchie van lenzen om te kopen of alle dingen die je moet hebben verzameld om naar het volgende niveau te gaan, we zitten niet in een Mario game hé.

Als we begrijpen dat elke lens een mix is ​​van technische aspecten die de kenmerken van het resultaat bepalen, is het veel logischer om je af te vragen: “Wat heb ik nodig?”. Wat ontbreekt er in mijn fototas? Wat voor effect wil ik bereiken?

Toen ik de Fuji camera kocht, leende ik Joeri’s lenzen. Een beetje met het idee dat als de camera me niet beviel, dan had hij een upgrade. Mijn eerste gevoel was dat deze Fuji me te digitaal was. En ik besef heel goed dat dat bizar klinkt, zeker voor iemand die al jaren digitale foto’s maakt- ookal gebruik ik met veel plezier vintage lenzen. Knapperig en scherp is waarschijnlijk een goede zaak voor de meeste mensen, maar ik hou van een soort zachtheid in mijn beelden. Misschien is het zelfs een deel van mijn identiteit als fotograaf. En ik ben misschien wat old school. Heel erg oldskool.

De vereisten:
– Ik ging op zoek naar een lens met een diafragma van minimaal 1.4 of 1.8 om een zachtere bokeh te krijgen. Vooral wanneer je fotografeert in een gebied met een drukke achtergrond, zoals een bos, helpt het veel om je onderwerp van de achtergrond te scheiden. Een telelens zou ook helpen, maar die zijn vaak groter en zwaarder en dienen niet het doel van een lichte en gemakkelijke reisset.

– Het moest ook een prime-lens zijn, omdat ik daar de voorkeur aan geef. Ik hou van het gebrek aan opties, de scherpte en het natuurlijke gevoel van fotograferen. Voor de meeste merken zijn er opties voor zoomlenzen met een groot diafragma, maar die zijn meestal duurder.

– De camera wordt meestal gebruikt om met mijn honden door het bos te dwalen (en in normale tijden te reizen), dus ik wilde dat de lens weerbestendig en duurzaam was. In het ideale geval zou het weer een pancake-lens zijn – en ik heb tot de lensgoden gebeden om er een uit te brengen, maar dat gebeurde niet. Maar over het algemeen is een beetje gewicht niet erg. Wat zijn tenslotte een paar gram als je jarenlang een gigantische rugzak met twee camera’s en een heleboel lenzen hebt meegesleept?

-En om helemaal eerlijk te zijn, … wilde ik een lens die me meer van het gevoel/de stijl zou geven die ik had bij het fotograferen met mijn Nikon D800. Heb ik dat echt hardop gezegd? ?

-Op de D800 is de 50 mm 1.4 mijn meest gebruikte lens. Het is degene die ik altijd zou vervangen als het kapot ging. Degene die ik nooit achterlaat. Hierdoor was ik er vrij zeker van dat ik een lens wilde die op dezelfde brandpuntsafstand zou lijken. Het kan een 35 mm zijn (wat vergelijkbaar is met 50 mm op een full-frame camera) of een 56 mm die er superduper goed uitziet, maar ook veel duurder is.

Natuurlijk kwam geen van de beschikbare lenzen exact overeen met AL mijn criteria – oh dat zou me een paar grijze haren bespaard hebben! Ik slaagde erin om het te beperken tot een paar versies van de 35 mm. De ene was goedkoper, snel, had een f2.o en was weerbestendig, de andere was luidruchtig, f1.4, langzaam en niet weerbestendig. Je zou denken dat de keuze makkelijk zou zijn geweest… maar nee.


Omdat ik door de bomen het bos niet meer zag, mailde ik collega-fotograaf Bert Stephani, ook Belgisch, coole kerel en fervent Fuji-gebruiker. Ik volg hem al jaren, heb een workshop gedaan, de video’s van de Bounce Squad bekeken en zijn werk door de jaren heen zien evolueren. Hij heeft zowel een grote technische kennis als een talent voor het vertellen en documenteren van verhalen. Geduldig vertelde hij me over verschillende opties en zijn ervaring terwijl hij probeerde te begrijpen waar ik naar op zoek was. Na dit gesprek was het glashelder voor welke ik zou gaan. Geen twijfel meer. Geen uitstel meer. Ik heb de 35mm f1.4 besteld. De langzame, niet weerbestendige en ruislens. En werd er verliefd op. Instant (lens) crush.

Dit was een van de eerste buitenopnames en het moment dat ik wist dat ik de juiste keuze had gemaakt.
Zoals je kunt zien, is Oona’s snoet scherp en valt de achtergrond zacht weg. Ondanks alle rommel van omgevallen bomen, stokken en rotsen, valt Oona op door de beperkte scherptediepte. Ook al heeft ze bijna dezelfde kleur als de achtergrond (Oona kan verdwijnen door stil te staan, daarom draagt ​​ze bijna altijd een bandana ) Ik begrijp waarom ze deze lens luidruchtig noemen, want je hoort inderdaad een beetje meer zzz-zzz bij het scherpstellen, maar aangezien ik er geen vogels mee besluip, heb ik er totaal geen last van. Hoewel ik geen idee heb hoe snel de andere lenzen zijn, voelt deze me op geen enkele wijze opmerkelijk traag aan. Zelfs in video-mode past de focus zich goed aan. Misschien moet ik eens wat rennende en ravottende honden proberen vast te leggen- de kans is groot dat ik daar dan wel een verschil merk.

Deze week heb ik ook een set macrofilters en een converter besteld om lenzen met een Nikon fitting op de Fuji te kunnen gebruiken. Met de converter verlies ik de autofocus, maar ik heb een paar lenzen die toch geen autofocus hebben (zoals een vintage Russische lens, Lensbaby Twist 60 en Sweet 35.) Ready to play!

Eerlijk gezegd, ik had niet verwacht dat ik ooit de sprong naar mirrorless zou maken. In geen 100 jaar. Ook al is het slechts een soort zij-sprongetje, een dwaalspoor misschien 🙂

Aan merkendiscussies doe ik niet mee, al mijn DSLR (digitale spiegelreflex) camera’s zijn van Nikon om de simpele reden dat de analoge Nikon net in promotie stond bij aanvang van mijn studie fotografie. Verder heb ik op geen enkel moment de behoefte noch de nood gevoeld om over te stappen naar een ander merk – tenzij dan bijvoorbeeld voor een action camera of drone. Nikon heeft een uitgebreide keuze aan lenzen, van relatief budgetvriendelijk tot duizelingwekkend duur en alles daar tussenin. Zoals jullie misschien nog weten, fotografeer ik bijna uitsluitend met prime lenzen, dus lenzen zonder zoom, met mijn 80-200mm als enige uitzondering. Na meer dan 15 jaar in het vak, ontwikkelde ik een manier van werken, een stijl, een modus operandus om bijna intuitief tot beelden te komen.

De soep van beginnersfouten.
Die werkwijze werd nu dus vlotjes overhoop gehaald door de komst van ‘de nieuwe’, maar in de eerste plaats natuurlijk door mijn eigen nieuwsgierigheid en ongeduld. Je kent het gevoel vast wel, die nieuwe camera vers uit de doos en al die mogelijkheden om te verkennen. Ik stond zo te trappelen van ongeduld om van start te gaan met mijn nieuw speelgoed dat ik me amper kon bedwingen om de batterij eerst volledig op te laden, laat staan de handleiding te lezen. Maar de tijd van geheugenkaart + batterij = klaar voor actie ligt achter ons. Tegenwoordig moet je ook de Bluetooth en andere fratsen eerst op punt stellen. Het menu en de knoppen die op mijn Nikon zo logisch en duidelijk zijn, zijn bij Fuji een soep. Geen enkele knop is eenduidig voor een welbepaald doel- behalve dan de aan/uit-knop. Mijn Nikon hanteer ik blindelings terwijl ik fotografeer en alle noodzakelijk functies hebben een knop op de camera. Bij de Fuji lijken die knoppen er te zijn maar de werking is blijkbaar afhankelijk van andere instellingen. Zo wil de ISO niet altijd doen wat ik vraag of zijn niet alle sluitertijden ten alle tijden beschikbaar. Hoewel de handleiding dan enige duidelijkheid verschaft, blijft het voor mijn old school ziel een warboel (en soms ook een bron van frustratie).

Het kantelbare beeldscherm is absoluut zalig, ideaal om vanuit een laag of net hoog standpunt foto’s te maken zonder plat op je buik in de modder te liggen. Je kan er zelfs voor kiezen om scherpstelling en/of de sluiter via het scherm aan te sturen. Het risico met een touch-screen- en dan vooral als je dat niet gewoon bent zoals ik- is dat je blijkbaar per ongeluk instellingen gaat veranderen. Zo had ik plots een reeks vierkante foto’s en even later een hele reeks in lage kwaliteit. Huh?


Aanvankelijk had ik het niet door en zat ik na het uploaden vertwijfeld naar mijn computerscherm te staren, mezelf afvragend waarom ik in hemelsnaam die camera had als de beeldkwaliteit die van een GSM niet oversteeg… Tot ik de resolutie checkte (en die op small stond)… Miljaar!

Op dat moment maakte ik alle foto’s ook nog in Jpeg om de simpele reden dat mijn computer de RAW-files niet kon lezen en ook mijn (officiële maar verouderde) versie van Lightroom ze niet kon verwerken. Terwijl ik bij mijn Nikon zeker redenen zie om in RAW te fotograferen, zeker voor klantenwerk, ben ik er bij de Fuji nog niet uit of het de moeite is. Of er zoveel meer info in de files zit en of Jpeg niet volstaat voor het soort foto’s dat ik plan te maken met deze camera. Gewoon al het feit dat ik nieuwe software moest aankopen, registreren, installeren en 101 extra stappen om een foto af te werken, deed mij bijna ontploffen van frustratie omdat ik gewoon even mijn foto’s wilde bekijken. Maar ik denk dat als je al een recentere camera hebt of bijvoorbeeld net van start gaat en sowieso alles nog moet installeren, dat zeker geen extra hindernis is. Het registreren en installeren ging eigenlijk heel vlot.

Beeldkwaliteit en lenzen.
Ik ben er op dit moment nog niet uit of de RAW files zoveel meer rauwe en bruikbare info bevatten dan de Jpegs, daarvoor zou ik de foto’s die ik in Jpeg + Raw fotografeerde eens goed moeten analyseren.
Behalve die instelling is het ontzettend moeilijk om de beelden niet te vergelijken met mijn geliefde werkpaard de D800. Nee, het is eigenlijk gewoonweg onmogelijk. De beelddiepte en kleurweergave kunnen op geen enkele manier tippen aan mijn geliefde Nikon. Vooral de grote hoeveelheid web-2.0-cyaan is een tikje ergerlijk.
Een ander, zeer belangrijk puntje dat ik nog verder moet uitzoeken in de bokeh. Met Nikon werk ik vooral met prime lenzen en vaak met het diafragma wijd open. Niet persé op f1.4 maar ik knijp het zelden verder toe dan f4. De lenzen die ik nu tot mijn beschikking heb zijn allemaal van Joeri- en die zijn aangeschaft met een heel ander doel en werkwijze in gedachte. Joeri wou bijvoorbeeld graag een compacte lens voor wanneer hij reist en dat werd de onwaarschijnlijk kleine maar handige pannekoekenlens. Mijn droom zou een f1.4 50mm equivalent zijn. Verder heeft hij ook nog een kitlens (zoom) en een groothoeklens 10-24mm f4.
Geen van die lezen heeft de optie tot een echt groot diafragma dus ik weet ook niet of de zachte bokeh waar ik normaal zo op gesteld ben, tot de mogelijkheden behoort bij deze camera. Mijn oog viel op een 35mm objectief (vergelijkbaar met een 50mm op fullframe) maar de 1.4 versie is luid, traag, duurder en niet weather sealed terwijl de snelle, kleinere, weather sealed versie een f2 is. Een tweestrijd en ik ben nog niet van plan om meteen knopen door te hakken gezien er geruchten rondgaan dat er nieuwe lenzen zouden aankomen, ook van andere fabrikanten. Maar dat er nog een extra lens aan komt is wel zeker.

Op onderstaande foto’s is op een minuut tijd het licht heel anders, maar toch een voorbeeld van Nikon vs Fuji. Hoewel ik hoop dat ik in de toekomst een keuze ga kunnen maken in plaats van beide camera’s mee te nemen, plan ik wel een paar vergelijkende beelden te schieten.

Video.
De videomogelijkheden van deze camera waren één van de belangrijkste motieven achter mijn keuze. Mijn Nikon kan video opnemen maar zonder enige vorm van stabilisatie of extra functies. De Fuji stabiliseert en heeft opties tot slow-motion en kleurprofielen. Het is nog wat uitzoeken hoe alles werkt maar ik ben er nu al helemaal weg van! Het enige nadeel is dat wanneer je veel filmt, de camera snel warm loopt en de batterij ook redelijk snel aan kracht verliest. Ik ben gewoon dat ik met mijn Nikon een week kan reizen zonder de batterij op te laden, na een lange middag shooten met de Fuji heeft hij alweer honger.
Wat me voorlopig nog niet gelukt is, is video opnames maken via de Bluetooth (dus met aansturing via de GSM). Om één of andere reden lukt dat met foto’s redelijk maar vanaf ik video wil selecteren, gaat de connectie verloren.

 

Recht naar de GSM.
Terwijl de connectie voor live view fotograferen het soms laat afweten, werkt de optie om foto’s meteen op je smartphone te downloaden wel feilloos. Shoots werk ik enkel af op mijn computer maar toch vond ik meteen een doel voor deze optie: social media! Op @DOGvision deelde ik bv een aantal slow-motion filmpjes in de Reels en foto’s recht uit de camera in stories. De Fuji camera heeft ook de optie om meteen in het juiste formaat (16:9) te fotograferen zodat je beelden meteen perfect kan opnemen voor stories. Toch wel plezant en zeker ook doeltreffend om je typische beeldtaal of een kijkje achter de schermen wil tonen mét een goede beeldkwaliteit. Het geeft ook de kans om sneller te werken dan wanneer je eerst alles via de computer moet laten verlopen. Voor sommige beelden of momenten is een perfecte afwerking immers niet belangrijk.

Een voorlopige en voorzichtige conclusie.
Op dit moment denk ik er nog niet aan om een fotosessie voor klanten met iets anders te fotograferen dan mijn Nikon. Die camera is sterk, betrouwbaar, levert sublieme kwaliteit en ik ken hem door-en-door. Het is dan ook van belang te onderstrepen dat de Fuji lid werd van onze club om een heel andere reden: flexibiliteit, gewicht, kantelbaar scherm en video en aan die specifieke verwachtingen voldoet hij meer dan ik had gehoopt. Het belangrijkste dat ik nu hoor te doen is vooral veel oefenen. Elke dag opnieuw op stap gaan met die nieuwe camera, instellingen testen, limieten opzoeken en vergelijkingen maken om zo ook met dit toestel een band op te bouwen tot het punt dat we zonder gemor en gepruts in het menu kunnen samenwerken.

… Krijgt zonder twijfel nog een vervolg 🙂

Materiaal:
Fujifilm x-t4, ik koos de zilvere versie omdat die me het meest aan mijn vintage Canon doet denken.
Fujinon 27mm f2.8
Fujinon 10-24, f4

 

Bij hondenfotografie zijn telezoomlenzen waarschijnlijk de meest gebruikte objectieven gezien hun veelzijdigheid en mogelijkheid om van op een afstand te kunnen werken zonder de honden te storen. Een objectief met een vaste brandpuntsafstand (dus zonder zoom) zoals de 50mm 1.8 ligt al minder voor de hand en toch wil ik nu nog een andere favoriet voorstellen: 20mm 1.8 van Nikon. (alweer Nikon want ik kan enkel schrijven over merken waarmee ik werk natuurlijk).

Dog photography | Mogwai Border Collie | www.DOGvision.be | fog in the montains of Ausrtia

Deze groothoeklens is in een relatief korte tijd uitgegroeid tot een topfavoriet die zowat elke uitstap en wandeling mee gaat. Alweer een prime lens zonder zoom omdat ik ondanks het comfort van zoomen toch de beeldkwaliteit en bokeh verkies die prime lenzen me bieden. Die scherpte, die snelheid, dat heeft tot nutoe geen enkele zoomlens die ik testte nagedaan.

Een groothoekobjectief?
We spreken van een groothoekobjectief bij brandpuntsafstanden kleiner dan 35mm. De lens is zowat het tegenovergestelde van het teleobjectief. Waar de tele een kleine uitsnede maakt en je onderwerp dichterbij brengt, gaat de groothoek net voor de wijdsheid. De tele drukt je beeld plat terwijl de groothoek het perspectief gaat uitrekken wat vervormingen in je beeld kan opleveren (afhankelijk van de lenzen).

Beautiful dog photogrpahy | traveldogs & adventure | Fjällbacka, Sweden | Dog photography tips on www.DOGvision.be
Mogwai op een bergtop in Fjällbacka. Dankzij de groothoek kon ik redelijk wat van de omgeving mee in beeld brengen zonder mezelf over de rand te gooien. *insert hoogtevrees anyway*

Wanneer je leest over vervormingen, een gebrek aan zoom en dan nog een zo’n grote beeldhoek, dan vraag je je misschien af waarom ik in hemelsnaam zo dol ben op dit objectief?
Eerst en vooral is de tolerantie voor vervorming een kwestie van smaak. Mensengoesting zoals wij wel eens zeggen. Sommigen krijgen er krullende tenen van maar ik ben in elk geval fan. Net die vervorming voedt een unieke dynamiek.  Het is natuurlijk onmogelijk om onopvallend een kiekje te maken met een 20mm wanneer je je onderwerp nog beeldvullend op foto wil en dat reflecteert zich in het aanwezige gevoel in de uiteindelijke foto. Met een groothoek steel je geen moment, je bent geen stiekeme voyeur maar een participant in het gebeuren. Daarbij is het objectief ook nog eens snel en scherp. Het diafragma dat tot 1.8 gaat in combinatie met de groothoek laat toe om zelfs bij weinig licht nog scherpe foto’s te maken (met een tele heb je sneller bewegingsonscherpte). Het gebrek aan zoom zie ik meestal als een voordeel: ik heb immers maar één hand nodig om de camera te bedienen – dus mijn andere hand kan zich volop bezig houden met koekjes-gooien en stokjes-zwaaien.
Tenzij je echt super dicht op je onderwerp zit, krijg je sowieso ook een deel van de achtergrond mee in beeld wat dan weer bijdraagt aan het verhalende karakter van je foto.

Hieronder volgen twee foto’s die kort na elkaar gemaakt werden op dezelfde locatie en onder dezelfde lichtomstandigheden. De eerste werd gemaakt met de 20mm, de tweede met een 85 mm. Behalve dat Mogwai in de eerste foto stil staat, zijn in de eerste foto het onderwerp en de omgeving redelijk gelijkwaardig. De achtergrond is niet enkel ondersteuning voor de actie of het onderwerp maar heeft een verhalende functie. Het plaatst het onderwerp in een ruimte en tijd.

Bij de tweede foto ligt de nadruk zonder meer op de actie. Door de wazige achtergrond zou het apporteren bijna eender waar kunnen zijn. De locatie wordt hierdoor ondergeschikt en zelfs inwisselbaar.

Je hebt misschien wel een voorkeur, en dat is prima, maar het ene is op zich niet beter dan het andere.  Het zijn verschillende benaderingen van een onderwerp en dat werkt naar mijn persoonlijke smaak prima als afwisseling. Soms wil ik gewoon een mooi portret zonder enige afleiding, andere momenten vind ik dat ook de schoonheid van de locatie deel is van het moment. (En soms kan/wil ik niet kiezen).

Beautiful dog photogrpahy | traveldogs & adventure | Dog photography tips on www.DOGvision.be
Beautiful dog photogrpahy | traveldogs & adventure | Dog photography tips on www.DOGvision.be
De  pro’s nog eens op een rij:
– lichtsterk
– handig in huis of kleine ruimten
– snel
– scherp
– mooie scherptediepte
– past goed bij een reportagestijl

Enkele nadelen zijn er natuurlijk ook: zijn de honden te ver weg dan moet je een stukje lopen en bij een lage zonnestand moet je goed uitkijken waar je schaduw valt. Wanneer je werkt met vreemde of schichtige honden is deze lens geen aanrader en monteer je beter een telelens.

Meer tips & tricks kan je vinden op de Hondenfotografie 101 verzamelpagina en deponeer zeker ook al je vragen en/of opmerkingen hieronder of in mijn mailbox.

This article is also available in English.

Spara

KEN_7458-1200

Ben je op zoek naar een lens met veel zoom of speciale effecten, vergeet de 50mm. Maar ben je op zoek naar een budgetvriendelijke, scherpe, lichtsterke en lichtgewicht lens, zoek niet verder, de redding is nabij 🙂

Eerder beschreef ik al hoe de télélens mijn meest gebruikt objectief is tijdens een fotosessie (buiten) maar dit kleine objectief is daarnaast mijn allerfavorietste (bestaat dat woord?) lens van allemaal. Ik schreef eerder al een ode aan mijn fotokameraad, maar in het kader van dit overzicht, toon ik met plezier nog eens de effecten van deze lens.

Ziggy | www.DOGvision.be | dog photography
ISO 2000 | 50mm | f2.0 | 1/100

Deze foto werd gemaakt aan de rand van een bos vlak voor het donker werd. Het diafragma kan 1.8 aan, maar bij bovenstaande foto koos ik toch voor f2.0 en kon hierdoor nog steeds met sluitertijd 1/100 uit de hand een foto maken.
De meeste objectieven halen met geluk f3.5 of f4, dus dan krijg je in deze moeilijke lichtomstandigheden toch nog voldoende licht binnen. Met een télélens – zelfs een lichtsterke- zou het al heel wat moeilijker zijn om met zo weinig licht uit de hand een foto te maken.

Mogwai - Border Collie | www.DOGvision.be | dog photography
ISO 100 | f2.8 | 1/160

Ook in de studio is de 50mm steeds van de partij. De lens werkt snel, ik weet precies wat ik kan verwachten en het spel tussen scherp en onscherp weet geen andere lens te evenaren (naar mijn persoonlijke goesting). Door het vaste brandpunt verlies je geen tijd met in-of uitzoomen dus alle aandacht kan je bij het onderwerp houden en je camera met slechts 1 hand bedienen.
Misschien kan je best met een télé met 1 hand fotograferen, maar dan moet je vermoedelijk wel echt heel sterk zijn en een zeer vaste hand hebben  🙂

Mogwai | close up | www.DOGvision.be | dog photography
Ook bij bovenstaande foto was er zeer weinig licht. Enkel rechts van me viel er door de raam een beetje licht van een miezerige dag binnen. Net genoeg om dit hartverwarmende tafereel vast te leggen. Met de 50mm kan je heel fijn dichtbij komen en je voelt ook werkelijk dat je als fotograaf in het beeld betrokken bent- iets dat je met een sterke zoomlens niet in het beeld zal ervaren.

Onderstaande foto vangt het glanzende zonlicht op van een lentedag. Door een groot diafragma te gebruiken blijft de achtergrond wazig en krijgt het zonlicht vrij spel op de dorre bladeren van de struik en de vroege grassprieten.

Ravasz-neus | www.DOGvision.be | dog photography

Nog even samengevat.

Waar je deze lens voor kan gebruiken:
– detailfoto’s
– portretten
– fotograferen bij minimaal licht
– detailopnamen
– …

Voordelen:
– budgetvriendelijk (voor een lens)
– bijna geen lensafwijkingen
– snel
– scherp
– veelzijdig
– past in elke cameratas
– mooie bokeh
– F1.8 tem f22 – dus opties genoeg.
– natuurlijk effect
– snel mikken & klikken

Nadelen:
– geen zoom, dus je moet je hele lichaam in de strijd gooien.
– minder geschikt voor landschappen/stadsfotografie –> wanneer je vooral weidsheid en overzichten zou willen fotograferen.

Meer lezen over de lenzen die ik gebruik:
de télélens (super zoom)
de lensbaby (een speciaal effect zonder photoshop)
– …