Category

Tips & tricks

Category

Fjällbacka | Sweden | travel | blog | dogs | reizen

Kleine huisjes, steile rotsen en bootjes die dansend op het water liggen te wachten op nieuwe ontdekkingstochten, Fjällbacka is dan wel een piepklein dorp maar wel eentje met een enorme aantrekkingskracht.

Fjällbacka | Sweden | travel | blog | dogs | reizen
Het was de Zweedse misdaadserie “Fjällbacka morden” die onze nieuwsgierigheid wist te prikkelen met sfeervolle beelden uit die omgeving. Camilla Läckberg, de schrijfster van de boeken waarop de serie gebaseerd is, was afkomstig van Fjällbacka maar gelukkig loopt het met de moorden niet zo’n vaart of we zouden enkel nog een spookdorp kunnen bezoeken.Fjällbacka | Sweden | travel | blog | dogs | reizen
Wij bezochten het dorp buiten het hoogseizoen en hoewel je kan deelnemen aan een mystery toer of boottocht was het vooral de Kungsklyftan waar ik meteen naartoe wou. De kloof zelf is makkelijk te vinden via een reeks trappen die je snel spot in het centrum van het dorp. Het eerste stuk ging zeer vlot en gaat prima voor honden als ze trappen kunnen lopen. Je bereikt al snel de kloof en de indrukwekkende hangende rotsblokken. Dan werd het wat moeilijker voor Ravasz om via de grote rotsen verder te klauteren. Ook Oona bakte er niet veel van en aan de leiband was de kleine stuiterbal echt geen pretje.  Allerlei rotsblokken liggen her en der in de kloof en op zich is goed doenbaar maar je moet wel een beetje uitkijken waar je je voeten zet. Mogwai liet ik gewoon los lopen zodat ze zelf haar weg kon vinden en dat deed ze zo vlot als een berggeit. Af en toe keek ze om met een ongeduldige en afwachtende blik:” he baas, kom je nog?”Fjällbacka | Sweden | travel | blog | dogs | reizen
Het laatste stuk gingen Mo en ik alleen verder en ik zou je aanraden om geen hond mee te nemen die erg aan de leiband trekt of onverwachte bokkensprongen kan maken. Je moet immers via een trap omhoog klimmen langs de rotswand. Heb je zoals ik hoogtevrees dan is het een route van bibber en vrees. Zelfs bij het beschrijven of denken aan de trappen krijg ik klamme handen en tintelingen. Maar ik kan je verzekeren, het is de moeite!Fjällbacka | Sweden | travel | blog | dogs | reizen
Helemaal boven kom je immers uit op het platte stuk van de berg waar je een waanzinnig uitzicht hebt over het dorp en de zee met tal van eilanden, kleine bootjes  en wolken die in stilte voorbij varen. Een plek waar je je een hele dag kan vergapen aan he tspel van he tlicht op het water en door de kleine straten.Fjällbacka | Sweden | travel | blog | dogs | reizen
Bovenop de berg kan je een pad volgen dat nog een paar kilometer verder loopt maar omdat ik alleen was, de omgeving niet kende en ik gezien mijn hoogtevrees het lot niet wilde tarten, verkozen Mo en ik om terug te keren na een tijdje genieten in de zon. Opnieuw al die enge trappen af :-). Yup, ik ben een watje tot de derde macht als het op hoogtes aan komt.Fjällbacka | Sweden | travel | blog | dogs | reizen
Met z’n allen maakten we nog een fijne wandeling langs het kerkje, door de kronkelende straatjes en tot aan het water. En ookal weten we dat het dorp zich volop klaar maakte voor de zomerse touristen, een nieuwsgierigheid naar de winterse versie maakte zich van ons meester. Ik ben er dus vrij zeker van dan dit nog een vervolg krijgt. Een sneeuwwit vervolg als het aan mij ligt 🙂Fjällbacka | Sweden | travel | blog | dogs | reizen  Fjällbacka | Sweden | travel | blog | dogs | reizenFjällbacka | Sweden | travel | blog | dogs | reizen

Met de camper was het niet zo evident om een slaapplek te vinden. De meeste campings waren nog niet open (dit was begin mei) en een wildkampeerplek was moeilijk te vinden. Wij reden dus een stuk verder om te slapen maar moest je een volledig uitgeruste camper hebben of gaan wanneer de campings open zijn, dan is er natuurlijk geen enkel probleem.Fjällbacka | Sweden | travel | blog | dogs | reizen Fjällbacka | Sweden | travel | blog | dogs | reizen

Editing dog photography in Lightroom | tips & tricks | www.DOGvision.beLightroom is een fotobewerkingsprogramma dat en belangrijk onderdeel  is van mijn workflow. Het wist niet enkel mijn tijd aan de computer drastisch in te korten (dus jeej meer tijd om te fotograferen) maar je kan vooral snel aan de slag en de meest noodzakelijke functies zijn snel te vinden.

Meestal hou ik de nabewerking redelijk beperkt en sober want op een miezerige dag kan ik wel eens helemaal opgaan in alle opties en tutorials die er te vinden zijn, over ’t algemeen spendeer ik mijn tijd liever mét honden én camera struinend door bossen en langs velden. Het belangrijkste voor mij zijn de momenten, experimenteren en het exploreren. Daarom dus dat mijn workflow die denkwijze volgt.

Tijdens het fotograferen probeer ik compositie, witbalans en details meteen goed te krijgen. Dit bespaart niet alleen tijd maar zorgt ook voor focus tijdens het shooten zelf. Ik zal niet te snel denken “Ach dat fix ik wel in nabewerking”, en eerder zoeken naar oplossingen op het moment zelf (want die dingen die je eigenlijk op locatie kan oplossen zijn vaak de saaiste dingen om nadien weer goed te krijgen).

Hoe ik mijn foto’s bewerk in Lightroom:

1. Eerst en vooral check ik de algemene helderheid en contrast van mijn beeld. Als je beeld in het algemeen wat te donker is, kan je dan makkelijk met de knop ‘exposure’ aanpassen maar opgelet want dit beïnvloedt meteen je hele foto. Hetzelfde gaat op voor de ‘contrast’ slider die al snel weinig subtiel te werk gaat. Veel liever werk ik met ‘curves’ waarbij je ofwel aanpassingen op de curve zelf kan maken (klikken op de curve en een punt omhoog of omlaag slepen) of met schuifbalken die je links of rechts kan bewegen. Als werken met curves nieuw is, zijn de schuifbalken waarschijnlijk het duidelijkst om te weten waar op je curve je het best aanpassingen maakt. Ik hou bij het bewerken van de verschillende tonen steeds in de gaten dat mijn wit niet uitbrandt (=verlies van detail in wit), mijn zwart niet dicht loopt (=verlies van detail in zwart) en dat de donkere en middentonen niet zodanig een push krijgen dat er ruis opduikt.

2. Vervolgens check ik de kleuren. Heeft de foto een kleurzweem (= een afwijkende kleur in het hele beeld) of kleuren die dominant naar voren treden? Hiervoor is het belangrijk om je beeld puur op kleur te analyseren om de juiste aanpassingen te kunnen maken. Cyaan is bijvoorbeeld iets anders dan blauw. Een magentazweem pak je anders aan dan bijvoorbeeld een oversaturatie van magenta in een klein deel van je foto.
De kleurzwemen pak ik meestal aan met de funties ‘temperature’ en ‘tint’ omdat deze de kleurtemperatuur voor je hele beeld meteen goed zetten. Ik gebruik dit spaarzaam en vooral om een beeld te neutraliseren moest dat nodig zijn.

De rest van de kleuren bewerk ik het liefst selectief.
Op onderstaande foto bijvoorbeeld vond ik het geel te dominant. Gras mag dan wel heerlijk fris ogen met veel geel er in, er zijn twee kleuren die me snel afstoten en dat zijn citroengeel en cyaan. Op zich niets mis met die kleuren hoor, gewoon een persoonlijke…vete 🙂
Bij de kleuraanpassingen selecteerde ik geel en gebruikte de slider om een warmere tint te bekomen.
Wat ik zo goed als nooit gebruik is de functie ‘saturatie’ omdat dit de intensiteit van alle kleuren in het hele beeld zal affecteren. Omdat saturatie niet kijkt hoe fel een kleur al is, krijgt alles een gelijke boost. Hiermee loop je niet alleen het risico dat je beeld er onnatuurlijk uit gaat zien maar ook dat je detail verliest in de meest gesatureerde delen van je beeld. Een tool die dan slimmer te werk gaat is ‘vibrance’ dat een boost geeft aan de doffere kleuren in je beeld en zo toch de algemene levendigheid verhoogt.
Editing dog photography in Lightroom | tips & tricks | www.DOGvision.be

Meestal zijn dat de belangrijkste aanpassingen die ik maak. Wat ik zelf zeer praktisch vind is dat je een voor-en na kan selecteren zodat je het verschil goed kan zien.

3. Als derde stap selecteer ik alle beelden uit diezelfde reeks om met 1 klik de bewerkingen op al die beelden toe te passen. Na een kleine controle en misschien een paar minimale correcties exporteer ik de foto’s en …klaar!

Bij hondenfotografie zijn telezoomlenzen waarschijnlijk de meest gebruikte objectieven gezien hun veelzijdigheid en mogelijkheid om van op een afstand te kunnen werken zonder de honden te storen. Een objectief met een vaste brandpuntsafstand (dus zonder zoom) zoals de 50mm 1.8 ligt al minder voor de hand en toch wil ik nu nog een andere favoriet voorstellen: 20mm 1.8 van Nikon. (alweer Nikon want ik kan enkel schrijven over merken waarmee ik werk natuurlijk).

Dog photography | Mogwai Border Collie | www.DOGvision.be | fog in the montains of Ausrtia

Deze groothoeklens is in een relatief korte tijd uitgegroeid tot een topfavoriet die zowat elke uitstap en wandeling mee gaat. Alweer een prime lens zonder zoom omdat ik ondanks het comfort van zoomen toch de beeldkwaliteit en bokeh verkies die prime lenzen me bieden. Die scherpte, die snelheid, dat heeft tot nutoe geen enkele zoomlens die ik testte nagedaan.

Een groothoekobjectief?
We spreken van een groothoekobjectief bij brandpuntsafstanden kleiner dan 35mm. De lens is zowat het tegenovergestelde van het teleobjectief. Waar de tele een kleine uitsnede maakt en je onderwerp dichterbij brengt, gaat de groothoek net voor de wijdsheid. De tele drukt je beeld plat terwijl de groothoek het perspectief gaat uitrekken wat vervormingen in je beeld kan opleveren (afhankelijk van de lenzen).

Beautiful dog photogrpahy | traveldogs & adventure | Fjällbacka, Sweden | Dog photography tips on www.DOGvision.be
Mogwai op een bergtop in Fjällbacka. Dankzij de groothoek kon ik redelijk wat van de omgeving mee in beeld brengen zonder mezelf over de rand te gooien. *insert hoogtevrees anyway*

Wanneer je leest over vervormingen, een gebrek aan zoom en dan nog een zo’n grote beeldhoek, dan vraag je je misschien af waarom ik in hemelsnaam zo dol ben op dit objectief?
Eerst en vooral is de tolerantie voor vervorming een kwestie van smaak. Mensengoesting zoals wij wel eens zeggen. Sommigen krijgen er krullende tenen van maar ik ben in elk geval fan. Net die vervorming voedt een unieke dynamiek.  Het is natuurlijk onmogelijk om onopvallend een kiekje te maken met een 20mm wanneer je je onderwerp nog beeldvullend op foto wil en dat reflecteert zich in het aanwezige gevoel in de uiteindelijke foto. Met een groothoek steel je geen moment, je bent geen stiekeme voyeur maar een participant in het gebeuren. Daarbij is het objectief ook nog eens snel en scherp. Het diafragma dat tot 1.8 gaat in combinatie met de groothoek laat toe om zelfs bij weinig licht nog scherpe foto’s te maken (met een tele heb je sneller bewegingsonscherpte). Het gebrek aan zoom zie ik meestal als een voordeel: ik heb immers maar één hand nodig om de camera te bedienen – dus mijn andere hand kan zich volop bezig houden met koekjes-gooien en stokjes-zwaaien.
Tenzij je echt super dicht op je onderwerp zit, krijg je sowieso ook een deel van de achtergrond mee in beeld wat dan weer bijdraagt aan het verhalende karakter van je foto.

Hieronder volgen twee foto’s die kort na elkaar gemaakt werden op dezelfde locatie en onder dezelfde lichtomstandigheden. De eerste werd gemaakt met de 20mm, de tweede met een 85 mm. Behalve dat Mogwai in de eerste foto stil staat, zijn in de eerste foto het onderwerp en de omgeving redelijk gelijkwaardig. De achtergrond is niet enkel ondersteuning voor de actie of het onderwerp maar heeft een verhalende functie. Het plaatst het onderwerp in een ruimte en tijd.

Bij de tweede foto ligt de nadruk zonder meer op de actie. Door de wazige achtergrond zou het apporteren bijna eender waar kunnen zijn. De locatie wordt hierdoor ondergeschikt en zelfs inwisselbaar.

Je hebt misschien wel een voorkeur, en dat is prima, maar het ene is op zich niet beter dan het andere.  Het zijn verschillende benaderingen van een onderwerp en dat werkt naar mijn persoonlijke smaak prima als afwisseling. Soms wil ik gewoon een mooi portret zonder enige afleiding, andere momenten vind ik dat ook de schoonheid van de locatie deel is van het moment. (En soms kan/wil ik niet kiezen).

Beautiful dog photogrpahy | traveldogs & adventure | Dog photography tips on www.DOGvision.be
Beautiful dog photogrpahy | traveldogs & adventure | Dog photography tips on www.DOGvision.be
De  pro’s nog eens op een rij:
– lichtsterk
– handig in huis of kleine ruimten
– snel
– scherp
– mooie scherptediepte
– past goed bij een reportagestijl

Enkele nadelen zijn er natuurlijk ook: zijn de honden te ver weg dan moet je een stukje lopen en bij een lage zonnestand moet je goed uitkijken waar je schaduw valt. Wanneer je werkt met vreemde of schichtige honden is deze lens geen aanrader en monteer je beter een telelens.

Meer tips & tricks kan je vinden op de Hondenfotografie 101 verzamelpagina en deponeer zeker ook al je vragen en/of opmerkingen hieronder of in mijn mailbox.

This article is also available in English.

Spara

Fake or real, the story behind the photograph | www.DOGvision.be | dog photography

Eerder deze week kreeg ik de vraag of bovenstaande foto echt is of dat het doek een bewerking is in photoshop. Een voor de hand liggende vraag in tijden waarin zowat elke idee digitaal tot stand kan komen natuurlijk.
Toch is er voor deze foto zo goed als geen photoshop aan te pas gekomen.

Een paar dagen voor deze shoot had ik een tip gekregen voor een stoffenwinkel in Antwerpen waar ik redelijk goedkoop aan een paar meter rode stof kon komen. Eenmaal thuisgekomen haalde ik enthousiast het glanzende stuk textiel boven en toonde het aan Joeri die me bijgevolg zéér bedenkelijk aan keek. Ik ben er nog niet helemaal uit of het vooral de stof was dat hem met afgrijzen vervulde (’t is niet dat hij ermee over de Meir moest wandelen hé) of het fotoplan dat duidelijk veel trial and error zou worden. In elk geval, op een sombere, kille dag stonden we op een veld waar aan de ene kant kinderen aan het mountainbiken waren en aan de andere kant een poging werd ondernomen tot autorijden. Omdat het eigenlijk maar een testshoot was, een flinke regenbui aan sneltempo onderweg was en we niet zo heel veel tijd hadden, had ik enkel een reflectiescherm voorzien om ondanks de afwezigheid van licht toch iets van detail in Mo’s ogen te krijgen. En daar gingen we dan. Ik lag languit op een jas in het gras terwijl Joeri zo’n 5 miljoen kansen kreeg om zijn doek-gooi-technieken te verfijnen. (jaja, valuable skills leer je bij DOGvision!) De foto is al een paar jaar oud maar misschien kom ik nog wel eens een beeld tegen van mijn lieftallige assistent… Dan zal ik jullie die zeker niet onthouden 🙂

Wat wel bijgewerkt is:
– algemene helderheid
– een snuifje extra contrast
– en geloof het of niet, een spatje extra vibrance.

Dit doek kwam trouwens onlangs weer boven water en gebruikt in de reeks “Rood“:
Rood | dog photography | www.DOGvision.be

Het grote verschil in kleur ligt vooral aan het soort licht. Bij de eerste opname werden we bijna platgedrukt door het grijs in de lucht en had ik het reflectiescherm echt nodig om ook maar een hint van ogen te krijgen in Mogwai’s snoet. Bij de tweede foto kan je het licht niet meteen zien maar een vroege ochtendzon klaarde de lucht reeds op linksachter Mogwai. Een reflectiescherm aan de rechterkant, net buiten beeld, zorgt voor voldoende licht op Mogwai’s snoet. Daarbij had ik natuurlijk ook het geluk dat de sneeuw voor extra reflectie zorgde. Bij deze opnamen was Joeri trouwens in geen velden of wegen te zien en was ik genoodzaakt om Elastigirl-gewijs mijn eigen armen en benen in te zetten.

Nieuwsgierigen die nog een andere toepassing willen zien, ook op de Fenne-site (over natuurfotografie, reizen, illustraties en andere niet-hondse projecten) werd dit doek ingezet. Ook in deze reeks kwamen alle materialen, objecten en andere vreemde toestanden ter plekke tot stand — tot grote verwondering van een scoutsgroep die in dezelfde hangaar ‘Het Grote Tennisballenspel’ kwamen spelen. Cerieus naar een blik achter de schermen of hoe je een kortsluiting krijgt in een Border-brein? <Kijk HIER>

DOGvision photography | dog photography tips & tricks| www.DOGvision.be

Omdat foto’s momenten vastleggen die we willen koesteren, ligt de focus heel vaak op het maken van een portretfoto waarbij de hond (in het geval van deze blog dan toch) mooi recht in de lens kijkt. Logisch ook, want wanneer je de foto herbekijkt maak je meteen ook connectie met je onderwerp door de blik in de ogen.
Toch kan het een fijne afwisseling zijn om ook momenten vast te leggen waarbij de blik afdwaalt. Naar een speelgoedje, naar een kameraad, naar een plas waarin absoluut gerold moet worden,… Behalve leuke variatie is het ook visueel boeiend om te experimenteren met alternatieven en zorg je ook voor meer verhaal in je beeldenreeks. Een blik die niet recht in de camera kijkt zorgt voor een zekere spanning, een zweem van nieuwsgierigheid en misschien zelfs een beetje onbalans. Klinkt als een spannend ingedriënt om mee aan de slag te gaan, nietwaar?
Eén van de dingen die je zeker in het oog moet houden wanneer je hond niet recht naar de camera kijkt is kijkruimte.

DOGvision photography | dog photography tips & tricks| www.DOGvision.be

Wat is kijkruimte?
De kijkruimte is de vrije ruimte tussen de blik van de hond en de rand van je foto aan de kant waar hij naar kijkt. De ruimte waar je hond naartoe kijkt is daarbij actieve ruimte omdat je onbewust de blik volgt om mee te kijken met het onderwerp van de foto.

DOGvision photography | dog photography tips & tricks| www.DOGvision.be
Mogwai kijkt naar rechts dus de kijkruimte bevindt zich aan de rechterkant van deze foto.

Wat kan je doen met kijkruimte?
Behalve een waarneembaar feit in een beeld kan je de kijkruimte op verschillende manieren inzetten in fotografie als een hulpmiddel bij het bepalen van je compositie. Iedereen heeft ruimte nodig, ademruimte noem ik het ook wel eens, zo dus ook je onderwerp. Als je hond bijvoorbeeld naar links kijkt zoals Oona hieronder, dan laat je meer actieve ruimte aan de linkerkant over zodat zowel haar als jouw blik als kijker naar links kunnen afdwalen. Dit zorgt voor meer rust en balans in je beeld en voorkomt ook het opgesloten en ongemakkelijk gevoel dat je verkrijgt wanneer de neus  tegen het kader aan zou leunen.
Hoe meer je hond opzij kijkt (en ook een beetje hoe langer de neus is) hoe belangrijker de kijkruimte wordt.

Rule of space | Dog photography tips & tricks | Oona, mixed breed dog | www.DOGvision.be
Oona kijkt naar links en de foto krijgt aan de linkerkant dus meer plaats.

Ruimte houden aan de kijkruimte zorgt voor dynamiek maar op een gebalanceerde manier. Het zorgt ervoor dat je onderwerp zijn beweging kan uitvoeren en geeft de impressie van een doel of eindbestemming.

DOGvision photography | dog photography tips & tricks| www.DOGvision.be
Mogwai loopt naar links dus zelfs met de actie redelijk beeldvullend, krijgt ze aan de linkerkant iets meer ruimte.

De ruimte die je laat voor de kijkrichting hoeft zeker niet altijd prijs te geven waar je hond naar kijkt omdat het op gebied van compositie vooral een methode is om het visuele evenwicht te bewaren. Op deze manier kan je het ook prima inzetten voor een portretfoto met een neutrale achtergrond.

DOGvision photography | dog photography tips & tricks| www.DOGvision.be
De zijwaartse blik is minimaal dus Ziggy is ook maar een klein beetje meer naar rechts in beeld geplaatst.

Het betrekken van de omgeving of een object door middel van de kijkruimte zorgt voor een verbinding tussen je onderwerp en de omgeving waarin hij zich bevindt. Op dat moment vertaal je een totaalervaring in verhaal dat zich in 1 foto afspeelt.
DOGvision photography | dog photography tips & tricks| www.DOGvision.be

DOGvision photography | dog photography tips & tricks| www.DOGvision.be
Door rechts meer ruimte te laten wordt de zon Mogwai’s tegenspeler.
Hoe klein het blaadje ook, door links meer ruimte te laten komt er meer nadruk op haar nieuwsgierige houding en speelt ook de omgeving mee.
DOGvision photography | dog photography tips & tricks| www.DOGvision.be
We kunnen niet zien wat Eddie observeerde maar met het licht en de ruimte rechts blijft het een ondanks de vele objecten een redelijk rustig beeld met een duidelijke kijkrichting die de aandacht trekt.

De kijkrichting in het kort:
– zorgt voor balans in je beeld
– geeft je onderwerp een doel
– is ahankelijk van de mate waarin je hond opzij kijkt en’/of zijn bouw.
– zorgt voor verbinding met de omgeving.

Rule of space | DOG photography tips & tricks | www.DOGvision.be
PS: Zoals met elke compositieregel of strategie kan je natuurlijk ook heel bewust de andere kant uitgaan. Er zijn tal van compositiestrategieën en het resultaat hangt steeds af van het moment zelf. Zo gaat bovenstaande foto compleet tegen de regel in, maar werkt het net omdat het ongemak bedoeld is en de verschillende beeldelementen een duidelijke actielijn volgen van links naar rechts waardoor het gebrek aan kijkrichting weer in evenwicht wordt gebracht.

Dit artikel maakt deel uit van een hele reeks tips & tricks voor het fotograferen van onze harige viervoeters. De volledige lijst met tips kan je hier vinden. Terwijl ik blijf aanvullen en schrijven kan je me natuurlijk altijd mailen (of hieronder een berichtje achterlaten) met jouw fotografievragen of suggesties van onderwerpen die je graag besproken wil zien.

Spara

Spara

Spara

Spara

Spara

Spara

Sweden | Mogwai + Ziggy | www.DOGvision.be | Dog photography

Uitgestrekte meren. Ontelbare wildkampeerplaatsen. Kampvuren bij een middernachtzon. Stilte en rust. Mijn voorliefde voor Zweden kan ik niet en hoef ik niet onder stoelen of banken te steken. Er is niet alleen heel wat moois te ontdekken, het is –naar mijn bescheiden mening- ook het zaligste land om met de hond naartoe te reizen want: niet te warm, ideaal om te wandelen of zwemmen en ontzettend veel ruimte en rust.

Travel with dogs: Sweden | www.DOGvision.be

De regels.
Elke hond die de grens passeert moet een chip hebben, in het bezit zijn van en Europees paspoort en een geldige rabiës inenting. Titerwaardebepaling en ontworming zijn niet langer nodig. Let wel: voor Noorwegen is de ontworming nog wel verplicht.
Travel with dogs: Sweden | www.DOGvision.be

Accomodatie.
Ideaal om optimaal te profiteren van het Zweedse zomertempo is het huren van een stuga (een zomerhuisje) ergens in de bossen of aan een meer. Er zijn verschillende websites waarop je kan zoeken en waar je ook een beeld krijgt van de accommodatie. Sommige huisjes zijn echt back to basics (en dan vaak heel goedkoop te huren): een utedass (een buitentoilet), geen verbinding met internet en soms niet eens warm water. Andere zijn dan weer op alles voorzien; van supersnel internet tot wasmachine of hottub. De stuga’s zijn meestal al decennia in het bezit van een familie en gekoesterd als een kind. Juli is hier in Zweden dé zomermaand (misschien ook wel de enige volledige maand zomer) en dan gaat de stekker er uit (att koppla av) en trek menig Zweeds gezin richting hun zomerhuis om daar 3 volle weken tot rust te komen. En het moet gezegd worden, dat werkt! Menige heimwee momenten kwam op deze manier tot stand.

Travel with dogs: Sweden | www.DOGvision.be
Een avontuurlijkere maar misschien nog zaligere optie om het land beter te leren kennen is rondtrekken en slapen op een camping of in de bossen. Met de honden- maar ook voor onze eigen rust- zoeken wij steeds de kleinere campings op die zich niet richten op gezinnen met kinderen. Op internet kan je campings makkelijk vinden en checken of honden toegelaten zijn. Veel campings hebben niet alleen plekken voor campers of tenten maar ook trekkershutten die echt ideaal zijn moest het regenen en je niet met een natte hond in je tent wil zitten. Net als bij de stuga’s zijn er ook bij campings naar ieders smaak. Wij houden wel van basic: een plek om de camper neer te poten, een douche en echt toilet en voila we zijn content. Maar er zijn ook campings met zwembaden, sauna’s, winkeltjes, activiteiten voor kinderen enz.
Goed om te weten is dat je nergens rijhuis-op-wielen gaat spelen zoals vaak op Belgische of Duitse campings. We hebben steeds voldoende ruimte gekregen en de sfeer is gemoedelijk en gezellig. Wil je gezellig mee aanschuiven aan een kampvuur of midzomer vieren? Kan allemaal. Maar je kan net zo goed ongestoord zitten lezen of gaan kajakken.
Travel with dogs: Sweden | www.DOGvision.be Travel with dogs: Sweden | www.DOGvision.be
Vrijheid.
Uniek in Scandinavië is het Allemansrecht (Allemannsrätten) wat iedereen het recht geeft om van de natuur te genieten en zich vrij te bewegen. Je kan en mag dus zowat overal wandelen, kamperen (24u), paddenstoelen plukken en een kampvuur maken op voorwaarde dat je niets beschadigd en al je rommel opruimt. Omdat er zeer degelijke bronnen zijn met wat kan en niet kan ga ik niet alles overtypen maar kan je hier rustig verder lezen.

Travel with dogs: Sweden | www.DOGvision.be
Gratis kamperen in een vrij toegankelijke hut.

De routes.
Ook handig natuurlijk: hoe geraak je het best in Zweden? Ik krijg die vraag regelmatig in mijn mailbox, maar eigenlijk is ze niet zo eenvoudig te beantwoorden. Alles hangt af van hoe jij en/of je hond het best en liefst reizen. De voorbije maanden en jaren testten we al verschillende routes:

1. Onze meest gebruikte route is via Nederland, door Duitsland en dan over de de Øresundsbron en Storebælt brug richting Zweden. Voordeel: geen wachttijden.

2. Ook een fijne optie die de rit een stuk minder zwaar maakt is via de Stenaline overzetboot van Frederikshaven naar Göteborg- Honden kunnen mee aan boord en er is een aparte ruimte waar honden met hun eigenaars kunnen zitten. Helaas werd Ravasz net voor het aanmeren zeeziek dus voorlopig passen we hier voor. De overzet duurt ongeveer 3,5u.

3. De route die we vroeger het vaakst namen was Puttgarden- Malmö, een overzet van 45minuten. Honden kunnen mee op het dek maar het kan er vrij druk zijn. Meestal blijf ik lekker in de auto zitten. Dan komen ze wel even op de ruit tikken om te zeggen dat ik naar boven moet maar met een verwijzing naar mijn bange/oude/… hond laten ze me rustig zitten.
Travel with dogs: Sweden | www.DOGvision.be

Over Zweden.
En eenmaal in Zweden aangekomen kan je meteen alle drukte achter je laten. De wegen zijn goed onderhouden, rustig en het uitzicht is prachtig met rode huisjes en boerderijen die spaarzaam in het landschap verspreid liggen.

Travel with dogs: Sweden | www.DOGvision.be

Of Zweden nu echt zo duur is? Ja en nee. Alcohol, dierenartsen of verse bakkerijen kunnen zeer prijzig zijn. Uiteten gaan op het platteland en kiezen voor een dagschotel of pizza kan je voor minder dan 10 euro maar alles wat iets chiquer is betaal je ook. (Jammer genoeg mogen honden bijna nergens binnen.) Normale voeding en drank zijn niet opvallend duur of goedkoop maar sommige dingen die voor ons vrij standaard zijn kunnen hier wel duurder uitvallen. Het loont dus de moeite om de Zweedse varianten een kans te geven. Daarentegen zijn er sinds 2016 een heel aantal rijksmusea gratis te bezoeken, krijg je gratis water bij je maaltijd en kan je ongelimiteerd cantharellen plukken in de bossen- iets waar je in België dan weer flink voor betaalt. Ook wanneer je ergens pauzeert voor een Fika kan je vaak je koffie nog eens kosteloos bijvullen (kaffe med påtår).

Travel with dogs: Sweden | www.DOGvision.be
Vers geplukte Catharellen.

Waar je zeker goed op moet letten zijn teken. Dagelijkse controle is absoluut noodzakelijk. Er zijn zeker niet meer teken dan in België maar gezien in Zweden vooral het buitenleven centraal staat, loop je wel meer risico. Als je de bossen in trekt doe je dat best met goed bedekkende kledij. Ik steek meestal ook mijn broekspijpen in mijn sokken. Niet erg elegant maar na 2 teken de voorbije zomer is het goed geweest. Mijn honden hadden in zuid-Zweden opvallend meer teken dan hogerop.

Er is echt zóveel te vertellen over Zweden, maar de rest hou ik voor een volgende keer.
Moest je toch nog nieuwsgierig zijn naar de winterse schoonheid van Zweden, kijk een hier. Of zoek je nog tips om het noorderlicht te fotograferen, check deze link.

Wat zijn jullie ervaringen met Zweden? Of misschien met Noorwegen of Finland?

This blog is also available in English.

Spara

Spara

Spara

Spara

Spara

Save

Hondenfotografie tips | www.DOGvision.be

Heb je het gevoel dat je geen stap verder komt met je foto’s? Of dat je steeds hetzelfde beeld krijgt? Of wil je je stijl of techniek een boost geven? Dan is deelnemen aan een photochallenge een pittige en plezante manier om tot betere resultaten te komen.

[Het woord pittig wil ik hierbij nog eens extra in de verf zetten want uitdagingen zijn er nu eenmaal om een uitdaging te zijn en om je beslist uit je comfortzone te drijven want enkel op dat punt waar fun en frustatie elkaar kruisen, maak je grote stappen voorwaarts.]

Hondenfotografie tips | www.DOGvision.be
Een gezellig slebber uit de #TongueOutTuesday- reeks.

Twee soorten uitdagingen:
Er zijn grofweg 2 soorten uitdagingen die je kan aangaan. De eerste soort is de marathon-versie waarbij je het commitment aangaat voor een lange(re) periode. Een voorbeeld hiervan is de #TongueOutTuesday reeks waarvoor ik nu al meer dan 2 jaar wekelijks een foto maak. De marathon gaat om volhouden, om steeds opnieuw een ander beeld te scheppen met hetzelfde ingrediënt en vooral ook om een gewoonte te maken van creëren ondanks drukte of andere bezigheden. Hoe vaker je iets doet -ookal komt het niet altijd even goed uit- hoe sterker de gewoonte en hoe sneller je ook tot een resultaat komt. Als je bijvoorbeeld te weinig foto’s maakt om echt te oefenen kan 1 ingeplande fotosessie per week ervoor zorgen dat je er echt de tijd voor maakt. Soms misschien maar 5 minuten, een andere keer misschien een hele middag, maar steeds opdagen is hierbij het belangrijkste.
Inspiratie voor de marathonchallenge kan je vinden in je eigen foto’s (wat fotografeer je graag, wat kan je telkens opnieuw in beeld brengen op dezelfde of een andere manier?), of via internet (wat zijn voor jouw inspirerende hashtags, projecten van andere kunstenaars,..) in boeken (welk thema kan je minstens een jaar blijven boeien?) of het kan zelfs een kleur of woord zijn.
Een tip voor een marathonchallenge is om het jezelf niet té moeilijk te maken door een thema te kiezen dat haalbaar is mits een beetje planning. Zo maakte ik bv een jaar lang elke dag een foto van mijn tuin om na 365 beelden een stop motion te maken van de overgangen van de seizoenen. Het enige dat ik moest doen was mijn camera opnemen, op de juiste plek staat en een beeld schieten.

De tweede soort uitdaging is vergelijkbaar met een sprint, en hiervan kan je oneindig veel voorbeelden vinden op internet/pinterest/… (gewoon even googlen op ‘photo challenge’). Meestal is dit soort challenge voozien op een week of 30 dagen en krijg je voor elke dag een ander thema of woord waarbij je een foto moet maken. Een groot pluspunt is dat je hoogstwaarschijnlijk onderwerpen zal belichten waar je anders nooit aan denkt en waarvoor je binnen de tijdslimiet een oplossing moet vinden.
Wil je echt de diepte in kan je ook een x- dagen challenge doen waarbij je je beperkt tot 1 lens of een bepaalde techniek om deze echt onder de knie te krijgen.
Fotograaf Bert Stephani schreef dit over zijn 50/50project:

I did an experiment to shoot for 50 days with just the 50mm lens. It wasn’t easy to keep up but it gave me the confidence that if I have to, I can shoot anything with a 50mm equivalent lens.

Hondenfotografie tips | www.DOGvision.be

Welk type uitdaging je voorkeur geniet maakt op zich niet zoveel uit. Beide zijn hulpmiddelen om in eerste instantie bezig te zijn met fotografie en daarbij op zoek te gaan naar nieuwe invalshoeken. Een uitdaging vormt een kader waardoor je afstapt van random beelden schieten zonder echt vooruitgang te boeken. Het zoeken en wroeten stimuleert het creatieve denken en geeft je steeds meer opties en technische zekerheid.

Om een uitdaging vol te houden helpt het ook om de beelden die je maakt ook te delen of te publiceren op een blog of een mapje op je facebook pagina of misschien wel een geheime website. Waar het om gaat is het moment dat je op al je kleine stapjes en overwinningen kan terugblikken op een hele collectie aan beelden.

Ik ga nog even door met #TongueOutTuesday maar zo nu en dan gooi ik er wel eens een andere uitdaging tussen.

Namen jullie al eens deel aan een photochallenge? Of verzonnen jullie zelf een project?

Op zoek naar nog meer tips en fotoinspiratie? Kijk eens op de Hondenfotografie 101 pagina.

Spara

Spara

Spara

Spara

Save

Hondenfotografie 101| www.DOGvision.be
Ik schreef een tijdje geleden reeds dat het kriebelde om weer met de tips & tricks op DOGvision aan de slag te gaan. Het lastige aan die goesting is dat het zich niet netjes en ordelijk aandient maar als een wervelwind door mijn hoofd waait. Zoveel te vertellen, zoveel te schrijven. Waar kan/zal ik beginnen?
Terwijl ik hier alvast het één en het ander oplijst, staat het luisterende oor (aka de mailbox) zeker nog paraat voor alle grote en kleine vragen omtrent hondenfotografie en schrijf ik ondertussen ijverig updates voor deze pagina.

De basis van fotografie:
1.  Leer je camera kennen (of toch de belangrijkste knopjes) zodat je tijdens een shoot snel aanpassingen kan maken of het juiste menu kan vinden.
2. Begrijp de relatie tussen ISO, sluitertijd en diafragma want deze zorgen voor de looks van je foto. (lees ook: extra tips voor actiefotografie)
3. Herken verschillende soorten licht en hun effect zoals bijvoorbeeld tegenlicht en sta eens vroeg op om te gaan fotograferen :-).
4. Stel scherp op de ogen wanneer je een portretfoto maakt.
5. Probeer een boeiende compositie te creëren.
6. Fotografeer op ooghoogte van de hond voor een neutraal maar flatterend standpunt.
7. Geef je onderwerp kijkruimte- dwz laat iets meer ruimte in je beeld in de richting waar je onderwerp naar kijkt.
8. Hou je witbalans in de gaten en vermijd teveel rood in je beeld. (de moeilijkste om in nabewerking goed te krijgen).

Uitrusting:
9. Elke camera heeft zijn eigen eigenschappen en mogelijkheden. Nog op zoek naar de juiste camera? Het is en heel persoonlijke keuze maar ik trachtte toch wat tips neer te pennen.
10. Elke lens geeft een ander soort beeld je kan bv het effect van de 50mm 1.8 vergelijken met een telelens of een groothoek. Hoewel de 50mm mijn meest gebruikte lens is, wissel ik graag af.
11. Je hebt altijd het juiste materiaal. Hoezeer we ons kunnen verlekkeren op product x,y of z, wacht niet maar ga er gewoon voor.
12. Met een reflectiescherm kan je je onderwerp oplichten, heel handig bij bv zwarte honden of tegenlicht. Een reflectiescherm kan je ook makkelijk zelf maken van een stuk karton en witte verf of zilverpapier.

Werken met honden:
13. Leer je hond poseren. (hier ook nog een filmpje met 5 tips)
14. Of leer ‘manipuleren’.
15. Stel de typische eigenschappen en expressies van je hond centraal en gooi de bloopers niet te snel weg- soms zijn dat net de leukste beelden!
16. Kijk goed rond op je locatie om leuke plekken te vinden- het moet echt niet altijd de mooiste locatie zijn om goed uit te komen op foto.
17. Pas je verwachtingen en werktempo aan:bv met pups, seniorhonden of zieke honden.
18. Breng ook leuke details in beeld zoals bv de vacht, de halsband, staart, neusje,…

Uitdagingen:
19. Indoor fotograferen, ga de uitdaging niet uit de weg.
20. Experimenteer en zoek inspiratie.
21. Boost je fotografie met photochallenges. Neem deel aan een technische of creatieve fotochallenge of verzin eentje voor jezelf (zoals mijn wekelijkse #TongueOutTuesday).
22. Breng variatie in je fotosessies door af te wisselen in standpunt, afstand, lichtinval enz.
23. Why fake it if you can make it? (quote van Frank Doorhof) Er is op locatie bijna net zoveel mogelijk als in nabewerking. (Zie ook: “Echt of fake? Het verhaal achter de foto”)

Nabewerking:
23. Corrigeer de kleur als je hond er uit ziet als een smurf.
24. Of als je beeld in het bos wel erg groen uitslaat.
25. Kuis oogjes digitaal op voor een frisse een heldere blik.
26. Experimenteer met nabewerking om een stijl te vinden die bij je past. Je kan één foto gerust op verschillende manieren bewerken om te vergelijken én om zo de programma’s beter te leren kennen.
27. Werk in photoshop met lagen en bewaar een kopie zodat je altijd terug kan.

Nog meer vragen, opmerkingen, strubbelingen of wil je heel graag iets specifiek besproken zien? >> laat gerust een berichtje achter, hier of in mijn mailbox.

 

Spara

Spara

Spara

Spara

Spara

Spara

Spara

Spara

Beperkingen camera? | www.DOGvision.be
ISO 800, 16mm (zoomlens), f3.5, 1/60sec, enkel aanwezig licht.

Toen ik eerder een blogpost online plaatste met tips om ook in huis tot betere fotoresultaten te komen, kreeg ik -zoals wel vaker- de bedenking “jamaar met mijn materiaal/camera/lenzen/…(schrappen wat niet past) gaat dat niet, ” te horen.

Het is een bedenking die ik enerzijds zeer goed begrijp want na 10 dikke jaren fotograferen ben ik nog niet uitgeleerd en ook ik moet soms echt de tijd nemen om iets te analyseren, oefenen en evalueren om het onder de knie te krijgen. Ik zit ook vaak te kwijlen als ik het materiaal van sommige fotografen zie.
Toch komt ook de weerstand in me boven en de reden waarom ik het nodig vind om hier toch iets over te schrijven.  Veel te vaak nog doet men alsof het de camera is die foto’s maakt. Alsof het de verf is die een schilderij maakt.

Het is toch ook niet het scalpel dat de plastische chirurgie uitvoert?
Of de oven die vanzelf de perfecte taart bakt?

Met de technologische vooruitgang, miljoenen knopjes en opties wordt uit het oog verloren dat fotografie niet zomaar point & shoot is maar een vak en een kunst. Iedereen mag zich tegenwoordig fotograaf noemen (sinds ongeveer 10 jaar) en voor mij is dat prima. Hoe iemand zichzelf noemt maakt voor mij geen sikkepit uit. Het zijn immers niet de woorden maar de daden die tellen. De resultaten ook, wanneer het over fotografie gaat. Fotograferen dat is nog altijd een wervelende dans tussen techniek en creativiteit. Tussen kennis en gevoel. En misschien ook tussen waarheid en fictie.
Fotografie dat is schrijven met licht, zoals iemand het ooit poëtisch verwoordde. Maar achter die charmante façade schuilt analyseren, studeren, oefenen, prutsen, mislukken, herbeginnen. Tienduizend uren zoals voor elke vaardigheid als je Malcolm Gladwell mag geloven (The outliers, the story of success. 2008). Iets onder de knie krijgen is geen glamour, het is verdomd hard werk. Elke dag opnieuw.

Een toestel aanschaffen en al dan niet de handleiding lezen voor je van start gaat is nauwelijks de start te noemen van het avontuur en uitdaging die fotografie is.

Makkelijk praten met mijn camera? (wat deze ook mag zijn) Zoals ik op facebook reeds schreef: ik ga niet onozel doen en ontkennen dat ik heel tevreden ben van mijn camera(‘s) of dat sommige toestellen meer mogelijkheden hebben dan andere. Dat is zo. Ik heb de toestellen die ik heb zeer bewust gekozen. Maar wanneer ik tips schrijf doe ik dat met als doel om jouw en elke andere lezer een aanzet te geven om het experiment aan te gaan, om de kennis te verruimen, om truuken te zoeken en om tot betere/leukere/… resultaten te komen ongeacht je niveau of materiaal. En vooral om iedereen aan te moedigen en te helpen om van onze lieverds mooie herinneringen vast te leggen.

Waarom ik dan toch technische benamingen gebruik? Bij elk vak hoort een vaktaal. En omdat de variabelen van ISO, sluitertijd, diafragma, brandpuntsafstand en compositie de werkelijke waarde en sfeer van je beeld gaan bepalen is het noodzakelijk om ze te leren kennen, herkennen, benoemen en in te zetten. Ik zou het vaag kunnen hebben over ‘een knopje daar vanvoor aan je camera’ of ‘draai 2 keer aan je lens en wiebel dan met je tenen’ maar wie komt daarmee vooruit?
Om mijn woorden kracht (oftewel beeld) bij te zetten haalde ik mijn oude D70 van onder het stof vandaan. De D70 was mijn eerste digitale camera -nu met plakkerige grip -jakkes- een toestel uit 2006, maximale ISO 1600, 5 scherpstelpunten, 3008x 2000 pixels, 6MP. Om het helemaal af te maken gebruikte ik eveneens een zoomlens terwijl ik bijna altijd en veel liever met primes werk. De enige ‘cheat’ is dat ik niet de standaard kitlens 18-105 gebruikte want die lens is zonder er doekjes om te winden gewoon rotzooi: onscherp, niet stevig, onbetrouwbaar en niet lichtsterk. In plaats daarvan monteerde ik een 16-85mm. Zowat alle recente camera’s en zeker de spiegelreflexcamera’s leveren betere kwaliteit en helderdere beelden dan de oude (en versleten, want veel gebruikte) D70.

 

Beperkingen camera? | www.DOGvision.be
ISO 1600, 42mm, f5.0, 1/160 en enkel aanwezig licht.

Het resultaat? Een dik pak ruis, en doordat ik een kleiner diafragma moest gebruiken vooral een teveel aan informatie (lees rommel) zichtbaar in de achtergrond. Maar uiteindelijk wel met de mogelijkheden én beperkingen van deze camera een prima resultaat. Zowel Oona als Mogwai heb ik kunnen vastleggen op hun typische manier. Oona terwijl ze net een speeltje van Mo verschalkte en er parmantig mee op de zetel gaat liggen en Mo die zich strategisch legt waar ze me in het oog kan houden.

Om een lang verhaal kort te maken, steek het niet te snel op je materiaal en zoek uit wat anders kan om jouw beelden te verbeteren. Natuurlijk kan het zijn dat je een lens hebt die niet zo goede prestaties levert of dat je camera veel ruis vertoont of versleten is maar dat zijn op zich geen redenen om geen treffende beelden te schieten.
Check bv eens de beelden van de gevestigde waarden in de fotografie. De oude meesters die werkten met 35mm film en 36 kansen om een goede reeks te maken. De korrelzoekers van weleer die een hele ijskast vol filmrolletjes hadden staan. Je kan ruis zien, lensfouten, bewuste onscherpte en beperkte contrasten. Maar kijk bv ook eens naar de schoonheid van de warme beelden van bv Saul Leiter of de sprekende portretten van Anton Corbijn of de creativiteit waarmee William Wegman zelfs op polaroid honden fotografeerde (serieus, ik zou er niet aan beginnen).

Ook zo kort was dat nu ook weer niet maar ik hoop toch dat ik enerzijds een mythe de wereld uit kan helpen en anderzijds heb kunnen aantonen dat er meer is dan pixels tellen en gratis photoshopacties over je beeld gooien.

Gewoon gaan!

Rennen, spelen, modderbaden,… allemaal super tof om op foto vast te leggen. Maar wat met die snoezige momenten van totale rust wanneer de doggies na een lange wandeling uitgeteld liggen te slapen? Of de dagelijkste rituelen van eten, een zonnig plekje uitzoeken of een favoriete slaapplek opzoeken?
Veel van die prachtige en typerende momenten worden nooit gefotografeerd omdat het vaak moeilijker is om binnen een leuke/scherpe/mooie foto te krijgen, en precies daarom een paar tips:

1. Weinig licht= ISO omhoog.
Onze ogen passen zich meestal prima aan, maar de camera laat zich niet bedotten. Binnen is er meestal heel wat minder licht dan buiten- of je moest in een glazen huis wonen natuurlijk. Een hogere ISO zorgt ervoor dat je de sluitertijd kort genoeg kan houden om je beeld te vrijwaren van beweginsonscherpte.

Indoor hondenfotografie tips | Oona mutt | www.DOGvision.be
Lekker onozel doen in de zetel 🙂 ISO 3200, 20mm, f1.8, 1/200s

Indoor hondenfotografie tips | Oona mutt | www.DOGvision.be

2. Weinig licht= groot diafragma
Indoor kies ik steeds voor een lichtsterke lens, meestal een prime-lens (= vaste brandpunt dus geen zoom). Een lichtsterke lens is een objectief waarbij je een diafragma van bv 1.8 of 2 kan instellen en dat getal ook weet te behouden indien je zou zoomen. De meest gekende is zonder twijfel (ook mijn favoriet) de 50mm 1.8. Toch kan je in een kleine ruimte wat plaats tekort komen voor een 50mm en dan kunnen bijvoorbeeld ook een 35mm of 20mm nuttige alternatieven zijn. Zelf kwijl ik al jaren op een lichtsterke zoomlens (zoals deze), maar helaas nog geen ezeltje met gouden munten gevonden  :-).
Een lens met een groter bereik dan de 50mm zal ik binnen niet snel inzetten. Meestal simpelweg omdat er geen plaats is voor télégedoe, maar zeker ook omdat het met een groothoek makkelijker is om met een iets langere sluitertijd toch een scherpe foto te maken.
Een ander fijn voordeel van een groot diaframa, en dus weinig scherptediepte, is dat het merendeel van de rommel in de achtergrond zich tot een wazige eenheid reduceert. (Tip, opruimen helpt ook natuurlijk.)

Indoor hondenfotografie tips | Mogwai, Border Collie | www.DOGvision.be
Oh! Mogwai heeft een verjaardagscadeautje en wij niet!
ISO 2500, 50mm, f1.8

Indoor hondenfotografie tips | www.DOGvision.be

3. Flitslicht
Wanneer het gaat om een ingebouwde flitser zou het eerste advies zijn: niet gebruiken. Het flitslicht is hard, geeft kei harde schaduwen, en komt pal van voren. Met wat pech heb je zelfs nog een schaduw van je objectief erbij op staan.
Maar omdat het in de eerste plaats gaat om het tóch vastleggen van toffe momenten óók in moeilijke of niet-ideale omstandigheden, eerder nog dan De Perfecte Foto, kan je het resultaat met een paar simpele aanpassingen toch wat verbeteren. Wanneer je flitst zorgt de flash voor de belichting van je onderwerp en de sluitertijd -vooral- voor de belichting van de omgeving. Concreet: om je hond dan mooi te belichten pas je het diafragma aan, maar om die lelijke schaduw te verzachten stel je een langere sluitertijd in zodat er meer omgevingsslicht binnen komt.

Een andere optie is het gebruik van een reportageflitser die je bijvoorbeeld naar boven kan richten (zodat het licht via het plafond weerkaatst) of los van je camera kan gebruiken. Voor een natuurlijk effect gebruik je de flits als invullicht, dus minder sterk dan het hoofdlicht zoals bv de zon die door het raam valt.

Indoor hondenfotografie tips | www.DOGvision.be
ISO 400, 50mm, f1.8, 1/80 (met flits)
Indoor hondenfotografie tips | www.DOGvision.be
ISO 800, 50mm, f3.2, 1/80s (met flits)
Indoor hondenfotografie tips | www.DOGvision.be
ISO 400, 50mm, f2.0, 1/80s

4) Reflectiescherm.
Sommige huizen zijn prachtig voorzien van ramen aan alle kanten met een zee aan licht op elk moment van de dag. Maar face it, de meeste huizen zijn niet gebouwd met enige fotografische uitspattingen in gedachte. De meeste woningen hebben dan ook donkere hoeken, kamers waar de zon nooit schijnt of andere onmogelijkheden. Behalve een flits, zoals hierboven beschreven, kan ook een reflectiescherm helpen om het licht wat beter uit te balanceren.

Tip: Ik weet bijvoorbeeld een paar plekken waar mijn doggies graag liggen te soezen en soms plaats ik dan alvast een scherm in de buurt om niet te moeten prutsen met een opstelling op het moment dat ze zich net lekker neergelegd hebben. Lijkt misschien omslachtig, maar door hun gedrag en gewoonten te analyseren kunnen er momenten vastgelegd worden die anders door mijn klunzigheid verstoord worden. Onder het motto ‘Ken uzelf’ 🙂

Indoor fototips | hondenfotografie DOGvision | www.DOGvision.be
ISO 800, 50mm, f2.2, 1/300 + reflectiescherm

5) Niet storen
Het lukt niet altijd, en soms is de minste activiteit een pretbederver, maar ik probeer zoveel mogelijk ‘onzichtbaar’ te zijn voor mijn honden. Klinkt wat gek, want zoals de meeste baasjes word ik uitermate nauwgezet in het oog gehouden. Ze weten wanneer ik nog maar denk aan ETEN! of wanneer ik peinzend uit het raam overweeg of het tijd is om te gaan WANDELEN! Ook elke beweging richting KOEKENkast is de moeite om vol enthousiasme beloond te worden. Ik probeer dus op neutraal te bewegen en eis geen aandacht op wanneer ze slapen op spelen. Regelmatig ga ik eens tot bij hen, geef een lief aaitje, zeg dat ze flink zijn en laat ze verder met rust. Niet elke hond zal dit waarderen maar mijn doggies lijken dit echt fijn te vinden en het geeft hen rust wanneer ik beweeg, dichtbij of verder weg. Zo moedig ik ook rust in huis aan doordat ze ook in kalme modus aandacht krijgen. Ik gebruik dan ook een iets lagere, rustige stem en verlaag mijn spreektempo (ja serieus er zijn momenten dat ik traag kan praten). Het is misschien wat zoeken naar het juiste evenwicht voor jouw hond, maar er zijn zoveel variaties in communicatie (verbaal en non-verbaal) mogelijk dat er zeker iets bij moet zitten dat werkt. En de ene dag is de andere niet natuurlijk. Niet voor ons, niet voor onze honden. Sommige dagen kan ik gerust 10min muisstil zitten wachten tot 1 van mijn honden in slaap valt terwijl ik het op een ander moment na 3 seconden al voor bekeken hou.Indoor hondenfotografie tips | www.DOGvision.be

Indoor hondenfotografie tips | www.DOGvision.be
Met 2 is alles beter. ISO500, 20mm, f1.8, 1/1600

6. Een streepje zon
Is jouw hond ook zo’n fan van sprietjes zon die zich doorheen een ruimte uitstrekken? Hier zoeken ze steeds die heldere plekken in de zon op om languit genietend te snoezen. Meestal zorgt dit zonlicht voor een zeer sterk contrast tussen de plek waar het licht valt en de rest van je beeld. De meeste camera’s zullen een poging doen tot gemiddelde belichting, maw je hond ligt er waarschijnlijk serieus overbelicht bij en alle rommel in de achtergrond staat er helder op. Zoals ik eerder al vertelde in de blogpost over zwarte honden, verlies ik liever detail in het zwart dan in de lichte delen van de foto. Bij een groot contrast zoals invallend zonlicht belicht ik dus voor de lichte delen en laat ik de rest zwart dichtlopen. Indien je dit niet wil kan je altijd bijlichten met een reflectiescherm of een flitser.Indoor hondenfotografie tips | www.DOGvision.be

Ravasz | indoor honden fotograferen | www.DOGvision.be

Indoor fototips | hondenfotografie DOGvision | www.DOGvision.be
ISO 500, 50mm, f2, 1/200

 

Save

Save

Save

Save

Indoor fototips | hondenfotografie DOGvision | www.DOGvision.be

Save