Over tijd, vriendschap en loslaten

Het fotograferen van honden wordt vaak beschouwd als iets happy-go-lucky. Iets luchtig en vrolijk.
En meestal is het dat ook. Ik geniet van het werken met de honden, hun unieke karakters, hun gewoonten, hun blikken en gekke snoeten.

Maar als ik heel eerlijk ben, gaat het daar niet om. Het draait niet om mijn plezier, ondanks dat een erg fijn neveneffect is. De drijfveer achter de foto’s is een noodzakelijkheid, een onweerstaanbaar moeten, een obsessieve vastbeslotenheid om zoveel mogelijk van waar we van houden vast te leggen om nooit meer te vergeten. De tijd die ons door de vingers glipt, de liefde die we moeten loslaten. De vacht waar we niet meer door kunnen kroelen, de snoet die zich niet meer naar de zon richt in een moment van unieke en tijdloze perfectie.

Yirco
Op het moment dat de telefoon gaat en de wereld in stukjes valt, een baasje voor de beroerdste keuze mogelijke staat. Op zo’n moment zou je de hele wereld op pauze willen zetten maar dat gaat niet en moet ik gewoon foto’s maken ook al het een pijnlijk idee om een laatste foto te maken. Want die kan er niet zijn, er kan nooit een foto zo perfect zijn dat ze de laatste mag zijn.
Er is geen foto die kan vertellen hoeveel fun we samen hebben gehad, hoe hij een perfect maatje was voor zijn baasje, een toffe kameraad voor mijn doggies, al die grappige/onozele/hemeltergende momenten op de hondenschool, de modderwandelingen die nooit modderig genoeg waren (behalve als er een gigantische vuile plas te vinden was), het plezier van een eenvoudige tennisbal, lange zomeravonden lummelen, borderliefde, kleddernatte honden wassen die dan meteen weer in het slijk gaan rollen, momenten van luidop lachen of paniek wanneer de jonge snaken wat uitspoken, de eerste grijze haren of wandelkartochten in het bos, staan zwaaien naar onze oude knarren die soms nog denken dat ze piepjong zijn. Kleine zorgen, grote zorgen, maar vooral ook vriendschap die je in hun ogen kan lezen. Zware zachte zwarte oren, een staart die altijd vrolijk staat. Heerlijk rollen in het gras.
Nee, net zoals geen opsomming de lading kan dekken, kan geen foto al die momenten vangen.
Maar het is het proberen waard.

 

Yirco-2009

Yirco- 2009

← Previous post

Next post →

1 Comment

  1. Nooit stoppen met foto’s maken. We hebben Billie moeten loslaten begin maart. Ik dacht dat hij het meest gefografeerde hondje ter wereld was. Wat blijkt? Ik heb te weinig foto’s. Ze kunnen de liefde
    , het gemis en de dankbaarheid voor de mooie herinneringen niet coveren.
    Wist je dat de foto’s die je maakt geven ook troost geven? Ik kijk er steeds met veel plezier naar en dan komt er een glimlach … mijmerend over de goeie momenten.

Geef een reactie