Zondag 21 augusts was het D-day.

Tot zaterdagavond 12u ging het prima. Ik was voorbereid, we hadden met Eclips en haar vriendjes nog een superleuke wandeling op het strand gemaakt… en ineens kreeg ik de klop van de hamer. F***

Zondagmorgen had ik mijn wekker extra vroeg gezet. Ik heb een vreselijke hekel aan vroege wekkers, maar wilde nog zoveel mogelijk spelen en knuffelen met Eclips. Ondanks de slechte nacht. En foto’s maken natuurlijk. 

Ze poseerde heel flink voor de camera, en rolde nadien vrolijk over het gras in de tuin. In de ochtendzon probeerde ze Ziggy en Ravasz uit te dagen met een stok. Ik kon er geen genoeg van krijgen. Ze is geweldig om bezig te zien. Zo vrolijk en speels. Een engeltje.

Maar dan riep Joeri voor de 2e keer vanuit de keuken dat het tijd was om door te gaan. Snel pakte ik de laatste spullen bij elkaar, zette Eclips in de auto en weg waren we. We konden niet meer terug.

Joeri snapte niet waarom ik persé een rol keukenpapier mee wilde. Maar het hoofdgerecht was nog niet half op of ik was na mijn paar vellen keukenrol al bijna door mijn serviet. Dat ik een watje ben met hondjes wist ik al, maar dit…

Mieke en Carrie gaven een prachtige speech, waar ik door al dat gesnotter door toch om moest lachen. Ze brachten het geweldig.

Zin in eten had ik niet. Ik wou vooral met Eclips spelen. Maar ik wilde ze niet nodeloos van streek brengen. Ze lag zoals altijd heel rustig naast mijn stoel.  En al dat raar gedoe, dat is ze van mij niet gewoon. Anderhalf jaar was ik de zotte die haar enthousiast motiveerde om de wereld te ontdekken en nieuwe dingen te leren. 

Ik gaf haar nog een dikke knuffel, veegde nog wat strandzand van haar neus en gaf haar dan aan Elke. Mijn hart brak.

Door de hondjes met de bekenden van Hachiko mee te geven en ze samen met hun vriendjes te laten afreizen naar het centrum, hebben ze er helemaal geen last van. Ze komen aan op bekend terrein en kunnen naar hartelust spelen.

Ondertussen zat mijn maag helemaal in de knoop. Momenteel voelt het aan als een definitief afscheid. Alsof ze helemaal weg is en ik ze nooit meer ga zien.  Mijn gedachten draaien rondjes tussen haar enthousiaste blik ’s morgens aan mijn bed-meestal met een bal tussen de tanden- en hoe ze dolblij de tuin in rende of in het zonnetje lag te soezen.

En ik blijf maar denken: "wat nu met die speelgoedjes, wie gaat daar nu mee spelen?" 

Bij onze thuiskomst werden we begroet door Ziggy en Ravasz. Ze waren blij ons weer te zien. Maar wat was het stil in huis… Ondanks onze 2 loebassen die meteen kwamen knuffelen. Eclips zorgde altijd voor grappige snurkgeluidjes terwijl ze het eerste ’t beste speeltje vastgrabbelde.
We zetten ons beide tussen onze hondjes in de zetel… en zelfs Joeri vond het toch wel erg stil zo.

Terwijl hij even naar het bos was met ons duo vond ik in de mailbox al foto’s van de E-tjes in hun nieuwe verblijf:

Zo blij als ik was met de foto’s, zo onrustig was ik ook met het idee dat ze haar kamer niet enkel deelde met Ernie maar ook met Eauty. De enige hond waar ze het niet zo goed mee kon vinden op de sessies. Maar ik kan er nu niets meer aan veranderen. Mijn werk zit erop. Alles heb ik gegeven om ze zo goed mogelijk voor te bereiden.

Anderhalf jaar geleden had ik nooit kunnen bedenken dat dat kleine fluffy bolletje wol ons hart zo zou veroveren,  dat ze er nu een grote hap uit mee heeft. Ondanks dat vreselijke gevoel van gemis en afscheid en de stapel papieren zakdoekjes aan mijn computer, heb ik nog geen milliseconde spijt gehad van ons avontuur. Ze was het zonnetje in huis. Altijd vrolijk en lief. Soms een tikje onzeker waardoor het trainen veel geduld vroeg. Maar eenmaal ze iets snapte liet ze het met veel plezier zien. Ze hield van samenwerken, onze uitstapjes, zwemmen, modderbaden en lekkere knauwbeentjes. Ze maakte talloze mensen-en hondenvriendjes. Eclips hoorde erbij.

Ze gaf ons prachtige herinneringen en nieuwe ervaringen. We gaan ze missen.

Nog een stapel monteerwerk ligt op me te wachten, maar dit maakte ik ’s morgens nog:

En gelukkig heb ik nog mijn gepersonaliseerde snotterdoos die ik cadeau kreeg  🙂