Momenteel is het dag 10. De laatste dag rust in principe. Een voorzichtige zucht van opluchting ontsnapte ons al. Maar morgen eerst de dierenartsspreken voor we de duracell-puppy groen licht geven.

Diezelfde dierenarts gaf ons een supersexy lampenkap mee, speciaal voor ons zonnetje in huis. Type uplighter.
Gelukkig voor Hummer moet ze die niet aan. Ze bleef prima van haar wonde af, en het geneest heel mooi. Toch kon ik het niet laten om er wat foto's van te maken. Hummer wilde dan ook persé óók poseren. Dan is het maar een thema dat helemaal bij haar past :-)

Dag1 was Hummer nog een beetje een makke puppy. Zeker voor haar doen. Ze sliep veel en was echt kalm.
Dag 2 ging haar al wat beter af, ze trippelde al wat meer rond en zocht de beste plekjes in de zon uit.
Dag 3 startte de puppy-hel. Madam was wakker. Zal wel zijn na 3 dagen slapen... maar ze mocht dus in geen geval wild/(haar gewone zelf) zijn. Eclips wilde maar al te graag de verloren speeltijd inhalen, maar ook dat was een No-Go. Twee gefrustreerde honden als gevolg.

Tot dag 7 werden de 2 blondies dan ook zoveel mogelijk gescheiden gehouden. Zielig hoor. Dan loopt Eclips súper enthousiast de tuin in... kijkt over haar schouder (meestal volgt Hummer haar op de voet).... beseft dat Hummer er niet is,... en staat wat te gapen in de tuin. Ondertussen zit aan de keukendeur, aan de warme kant, een ongelukkige puppy uit het raam te staren naar haar vriendje dat buiten loopt...

Ook in huis was de rust-regel van kracht. Een hele uitdaging voor de hondjes, maar ook voor de baasjes die alles uit de kast moesten halen om die 4 duveltjes bezig te houden.
Hummer kreeg al haar brokjes in een koekenbal, en verder kregen de doggies een beetje minder brokken en wat extra knauwbeentjes om zich bezig te houden.

Dat wisselden we af met zoekspelletjes en denkspelletjes:

Zonde dat er geen Nintendo-spelletjes voor honden zijn. Zou nog wat zijn voor Hummer.
Maar ze was toch al tevreden met een natuur-documentaire. De geluiden van de wilde dieren fascineerden haar, nieuwsgierig kwam ze mee kijken:

De bewuste zevende dag nam ik Hummer toch mee op wandeling. Dat was ofwel héél goed, ofwel héél stom, het is maar hoe je 't bekijkt.
Hummer kon uiteraard niet los gaan spelen met haar vriendjes. Dus ik liep rond met een bommetje energie aan het uiteinde van de lijn. Ze slipte ter plekke, maakte gekke sprongen en wilde gaan ravotten en rollen in de modder.Ze snapte er niets van.
Anderzijds kon ze zo wel wat snuffelen, bewegen en nog wat oefenen aan wandelen aan de lijn.
De moment zelf was ze vast niet zo happy, maar eenmaal thuisgekomen merkte ik wel dat de wandeling haar deugd had gedaan. Ze was rustiger, wist beter waar ze met zichzelf moest blijven, en lag even later heerlijk te dromen.

Dit weekend was het helemaal ontploffingsgevaar. Alle energie van een volledige week moest zich ontladen. Zondag stuiterde ze door de living en keuken, slipte en gleed uit, knalde tegen de muur, sprong recht,... en begon opnieuw. "oooh booy," dachten we toen we haar bezig zagen. Zelfs Eclips stond verdwaasd naar haar kameraadje te gapen.

Uit veiligheidsoverwegingen zwierde ik de keukendeur open en heb ik ze even door de tuin laten rennen. Dat slipt zo niet. Even later werden de 4 pootjes netjes afgekuist en kreeg ze haar gele Superhonden-cape om.
De beslissing was gevallen. Niet Eclips maar Hummer zou me vergezellen naar mijn moemoe. Ze kon een uitstapje wel gebruiken!

Wat was ze happy! Ze dartelde vrolijk mee naar binnen, trotseerde de liften en na een kalme begroeting legde ze zich op haar gemak neer aan moemoe's zetel. Ze was superflink!

Ook thuis hielp ze onze 'handige Harry' bij het monteren van wat Ikea-spullen. Nuja helpen,... ze zorgt in elk geval voor wat extra werk en uitdagingen. Zo kroop ze bij Joeri op de schoot net wanneer hij iets wilde vastschroeven, of trippelde ze heel stoer rond met de schroevendraaier of 1 of ander onderdeel.
Maar pas op, het is niet dat rondlopen met die spullen dat het probleem is, (want we zien natuurlijk dat ze enkel te pakken krijgt wat veilig is) maar ze leerde wel al een zoekapport,.... .... .... .... .... maar we mogen nog steeds niets afpakken :-D

Hummer vertrok al vroeg richting Gent voor de sterrilisatie. En dan was het voor ons afwachten.
Kan je wel vertellend at we héél opgelucht waren toen de dierenarts ons liet weten dat ze OK was. Ookal gaat het om een redelijk vaak uitgevoerde ingreep, het is altijd wat stressen.

Ik stond dan ook al te trappelen om haar te gaan halen. Joeri moest nog werken, maar kon het naar mijn zin niet snel genoeg afronden. Hop, inpakken en wegwezen! Hummer wacht op ons!
Bij een indergaande zon reden we richting Gent. Best een eind als je ietswat ongeduldig bent :-)

Volgende de dierenarts was Hummer heel braaf. Altijd leuk om te horen, nietwaar?
Kan me voorstellen dat het voor de Huppie best verwarrend kan zijn, zo iemand die ze niet goed kent, spuitjes krijgen, na de roes weer wakker worden.
Maar niets aan de hand. Hummer is Cool!

Helemaal fris en monter was ze nog niet. Begrijpelijk natuurlijk.
Ze slofte de behandelruimte in en legde zich aan mijn voeten. Met haar duidelijk veel te zware kopje op haar pootjes.

Voor ons vertrek kregen we nog alle info over de komende dagen, haar pilletjes en goede raad, en dan konden we alweer huiswaarts keren.
Hummer mag nu nog niet springen, dus tilde Joeri haar de auto in. Voor een keer p de achterbank. We hadden een dik hondendeken op de zetel voorzien, en ik plaatste me schuin naast haar zodat ze niet over en weer zou glijden in de bochten.
Hummer kroop dicht tegen me aan en legde haar kopje op mijn arm. Haar oogleden werden zwaar en ze dommelde alweer in.

Thuis zaten natuurlijk 3 hondjes klaar om Hummer enthousiast te verwelkomen. Ik vreesde voor een grote drukte, maar dat was niet nodig. Alle 3 voelden ze aan dat een rustige begroeting het beste was voor Humpty.
Voor Hummer was de dag druk genoeg geweest. Nog snel een plasje buiten, en dan slapentijd!

De komende dagen de rust bewaren zal een uitdaging zijn... maar voorlopig is ze nog aan de tamme kant :-)

------

Het zal waarschijnlijk een beetje stil zijn rond Hummer, de komende 10 dagen van verplichte rust, maar ik heb toch nog wat foto's van de voorbije week.
Ze heeft immers niet stil gezeten en vergezelde me naar de winkel en naars school:

 10| 02| 2012
Vandaag was een wandeling zonder Hummer.
En zelfs met 6 honden die mee op stap gingen in het bos, viel haar afwezigheid op.

Humpty Dumpty had voor vandaag een afspraak met de dierenarts in haar agenda staan. Vandaag werd ze immers gesterriliseerd.
Ik gok dat ze straks een zielig hoopje hond gaat zijn als we haar oppikken. En niet zo happy als ze merkt dat de wandeling voor vandaag al voorbij is!

... vraag me af hoe ik dat kleine energiebommetje de volgende dagen rustig ga houden...

\

 Het kwik zakt alweer ver onder nul. Het is donker. Stil.

 Vier doggies liggen knock out te slapen. Ver weg in dromenland. Aan hun trappelende pootjes en wiebelende neusjes te zien, zijn ze nog volop aan het nagenieten.

Vlak voor het weekend begon het te sneeuwen. Totaal onverwacht gezien ik het weerbericht niet in het oog had gehouden :-)
Geen winter voelt echt aan als het goed vriest en de sneeuw een mooi wit feeëriek laagje over de wereld legt. Een sneeuwlandschap heeft altijd iets mysterieus en vredig. Het is prachtig. Ik ben dol op sneeuw :-)

Voor Hummer was het de eerste keer dat ze die witte vlokjes uit de lucht zal vallen. Tot nutoe kende ze enkel regen. Veel regen :-)
Hummer was best nieuwsgierig naar dat vreemde spul in haar tuin, maar bleef toch relatief cool. Ze is echt niet makkelijk van haar stuk te brengen.

Eclips lokte haar meteen mee naar buiten om heerlijk in de sneeuw te gaan rollebollen. Die twee zijn dit weekend nog veel meer naar elkaar toe gegroeid. De koude deerde hen totaal niet, ze gingen met plezier een hele tijd buiten spelen.  

In Antwerpen hebben ze een hele middag heerlijk geravot met een heleboel andere honden. Van kleine terriers tot een grote Argentijnse dog. Alle soorten honden kom je daar tegen. Een heerlijke plek om de doggies met andere honden te laten kennismaken.

Pinto is wat wij noemen een botergatje. Als niet-zo-jonge-kerel zat hij in het asiel te wachten op een baasje. En die heeft hij gevonden!
Nu is zijn oude dag gevuld met massa's knuffels en wandelingen met zijn baasjes.

De fotosessie, dat vond hij toch maar bizar. Het concept ontging hem volledig. Op de achtergrond ging hij wel met plezier even knuffelen met zijn baasjes, of koekjes halen, maar elke keer dat hij zich languit ergens neerlegde was het... naast de achtergrond. Of hij bleef even zitten in hyena-stij, en bekeek zijn baasjes alsof er boven zijn kopje een gigantisch vraagteken hing...

Maar dan opeens, helemaal onverwacht, had hij het spelletje door!
Als een pro die nooit andes deed bleef hij heel stil zitten en hield zijn baasjes aandachtig in het oog. Wauw! Zo goed van hem!

Een paar minuten geleden dacht ik nog, bijna euforisch, vooruitgang geboekt te hebben in het lekkage probleem van de Huppie.
Te vroeg gejuichd.

Bovenaan de trap lag een plas. Zo een gezellige, die zich uitbreid naar de treden eronder... Damn...

Anders dan hierthuis- waar we duidelijk een signaal missen, is ze hyperzindelijk op verplaatsing. Naar school, de winkel of de markt? Allemaal geen probleem. Ze houdt prima op tot ik aan een besoins-plekje kom.

Hummertje is nu ook volop in training om haar serieuze kant te ontdekken.
Jasje aan= braaf zijn. Of toch, dat is wat we haar proberen wijs te maken :-)

Het plan om met de 2 hulphonden-in-wording naar de film te gaan, kan je dan ook wel beschrijven als relatief moedig.
Toen ik het hier eerst aankondigde, trok Joeri even bleek weg. "Waaat? Met 2 honden?" Goed wetende dat als ik iets in mijn hoofd heb, hij dat toch niet kan veranderen... Stelde hij zijn voorwaarde: "Ok, maar jij loopt met Hummer!"

Alsof met 1 hond al niet alle ogen op je gericht zijn, is binnenwandelen met 2 honden helemaal een aandachtstrekker. Gewapend met een busje kuisproduct, een dweil en hondenkoekjes trokken we met wat vrienden richting Metropolis in Antwerpen.
De film van onze keuze bleek meer dan 2u te duren. En we kregen een pauze.

De zenuwen die we toch een beetje ervaarden, bleken totaal ongegrond. Het vertrouwen in onze honden te laag.
Zowel Eclips als Hummer gedroegen zich voorbeeldig! Beiden met hun knalgele jas liepen ze netjes met ons mee, en installeerden zich rustig aan onze voeten tijdens de film.
Van de knallen en geluidseffecten trokken ze zich geen moer aan. Zelfs toen de hele zaal hoorbaar schrok, gaven ze geen krimp.
Het enige dat ik met Metropolis nog zou moeten regelen is een vergoeding voor Hummer. Ze heeft immers heel netjes de ruimte onder onze stoelen gestofzuigd. Geen kruimeltje popcorn zal daar nog te vinden zijn!

De mensen die zo in de wolken waren over ons superbrave duo, dat daar zo netjes braaf lag te wezen, zien hen natuurlijk niet op wandeling.

Dan zien ze er eerder zo uit:

Soms mis ik het wel, die goede oude DOKA waar beelden in bakjes chemicaliën tevoorschijn komen. Als magie.

Beelden scherpstellen met een korrelzoeker, teststrookjes maken, belichten, en dan vol spanning afwachten. Goed spoelen, en dan te drogen hangen.

...waar is de tijd...

Werken op film is charmant, en mijn eerste stappen in de hondenfotografie was op mijn favoriete B/W film. 400ASA.
Vrij veel korrel, redelijk gevoelige film.

Maar ik zie het me niet dagelijks ondernemen. Alle nostalgie ten spijt, film ontwikkelen en afdrukken kost veel tijd. Van een heel filmrolletje druk je dan misschien 1 of 2 beelden in het groot af, van de rest maak je enkel een contactblad. En een ijskast? Die dient dan vooral als opslagplaats voor filmrolletjes. Want die moet je koel bewaren. 

Soms heb ik het gevoel dat met het digitale tijdperk, men fotografie niet meer als een vak bekijkt, noch als kunstvorm. Iedereen kan foto's maken, nietwaar?

Maar die ideale mix van techniek, creativiteit en beeldtaal is een recept waar de fotograaf zijn leven lang naar op zoek blijft. Als een kok die zijn smakelijkste recept blijft verfijnen.

Net zoals iedereen foto's kan maken, kan ook iedereen eten klaarmaken.
Maar de menu van een goed restaurant staat ook in schril contrast met een opwarmmaaltijd in een wegrestaurant.

Begin deze week was het zover. De Hachiko- honden kregen hun voorlopige baasje toegewezen na een paar intensieve trainingsdagen. In spanning wachtten we bij de telefoon. Wat kan dat lang duren als je ongeduldig bent!

We wisten dat de kandidaten zaterdag al nieuws hadden, maar wij moesten wachten tot maandag tot iedereen opgebelt werd.

"Ik heb niet zo een goed nieuws" zei trainster Elke aan de telefoon.
Eclips bleek ondank een paar mensen waar het goed mee klikte, toch niet haar perfecte match te vinden.

Het gevoel is dubbel. Ik wilde natuurlijk allerliefst dat ze een heerlijke baas zou vinden waarbij ze de rest van haar hulphondencarriere kon doorbrengen. Dat ze iemand héél blij zou maken.
Anderzijds is het feit dat ze tijdelijk weer bij ons komt wonen de 2e beste optie :-).
Nog een keer afscheid nemen zal moeilijk worden, maar we gaan nu vooral heel erg genieten van onze kleine Wollebol!

Dinsdag na de Hachiko-les met Hummer mocht ze mee naar huis. Terug naar haar roots.
Elke waarschuwde me al dat ze behoorlijk... eum... onfris was.
En dat was ze. Als product van het Friends-tijdperk kon ik niet anders dan denken aan: "smelly cat, smelly cat,.."

Maar we trokken het ons niet aan. En Eclips al evenmin. Gezien haar super- enthousiaste reactie was ze ons duidelijk belaaaaange niet vergeten. Ze piepte zachtjes en gaf likjes terwijl ze praktisch mijn schoot op kroop.

Eenmaal thuis werd ze begroet door Ziggy en Ravasz. Ze gooide zich meteen op haar rug voor die 2. Hummer bekeek het wat raar. "Uitslover!", moest ze gedacht hebben.

Het onfrisse lieten we maar even zo. Bij wijze van welkom stond een boswandeling op het programma. Eentje met veel plassen en slijk.

Maar voor de wandeling nog even op de foto:

De trouwe lezers van deze blog zullen het al wel gemerkt hebben. Deze fotograaf gaat weer naar school.

Ja serieus. Echt les volgen. Op schoolbanken. Met huiswerk enal!

Sinds september ben ik bezig met een lerarenopleiding. Eerst aarzelend, afwachtend. Zou het wel wat voor mij zijn? De start was een stevige brok theorie,maar ondertussen mogen we ook proeven van wat praktijk.

Rustigaan. Zoals leren zwemmen met zwembandjes in het ondiepe. Zo zijn wij gestart met een korte presentatie, dan een leeractiviteit in groep, en nu ook onze individuele lessen.

Gaandeweg groeien ook mijn visie en verwachtingen voor het 'leraarsschap' mee. Soms met een onstopbaar enthousiasme, maar soms ook een flinke domper als de confrontatie volgt met dingen als administratie en regelzucht.
Die dingen blijven me vast heel mijn levens als een donkere schaduw achtervolgen.

-Een goede zaak voor het regenwoud zou een vereenvoudiging van het systeem zijn. Zodat je geen halve boom nodig hebt om 1 iets gedaan te krijgen. Maar dat terzijde.-

Dus daar stond ik dan, deze week. Helemaal alleen voor de klas. Met -maar- 15 paar kritische ogen op mij gericht...

Ondanks een aantal beginnersfouten vond ik het toch heel leuk om te doen. Dat ik de agenda niet heb laten invullen kan ik me nog wel vergeven :-). Een overwinning op mezelf was zeer zeker dat ik alles bij had! Vergeetachtig als ik ben...

'Mijn' klasje werkte goed mee. Altijd leuk, als je pas start. Ze gingen ijverig aan de slag met magazines, schaar en lijm om de opdracht die ik had gegeven tot een goed einde te brengen.
Zelfs na de fictieve schoolbel werkten een paar nog door om hun werkjes klaar te hebben :-)

En hier zijn dan ook hun resultaten: 

Deze knappe Shiba reu is Aiko.
Aan de telefoon waarschuwden zijn baasjes me al voor zijn Shiba- karakter. Shiba's hebben immers de neiging om nogal eigenzinnig te zijn. Gelukkig schrikt een flinke portie karakter me niet meteen af, en ik zag de fotosessie helemaal zitten.

Aiko had er duidelijk zin in! Al vanaf de eerste foto's bleef hij heel serieus op de achtergrond zitten en hield zijn baasjes goed in het oog. Hij leek vastbesloten om alle vooroordelen over Shiba's van tafel te vegen.

Alleen, of met de baasjes op de foto? geen probleem, hij toonde zich van zijn aller-charmantste kant.
Ik gok dat hij al die aandacht best tof vond :-)

 Je zou het ze niet aangeven, maar Nouchka (het yorkje) en Vanyar (de border collie)  zouden in mensentermen al hoogbejaard zijn. Maar hun wijze leeftijd doet niets af aan hun enthousiasme.

De oudste, Nouchka, blaft zich enthousiast een weg naar de koekjes, en trippelde moeiteloos rond op haar achterste pootjes. Binnenkort zal ze 15 kaarsjes mogen uitblazen!  (edit: ik twijfelde nog of ze nu 15 was of 15 zou worden)

Vanyar heeft een beetje minder geluk gehad met zijn gezondheid, en zijn evenwicht is niet meer zo goed om nog kunstjes te doen, maar ook hij zag het wel zitten om voor wat lekkers op de foto te gaan.

De jongste is Genzo, de rottweiler, in de fleur van zijn leven. Een sterke, robuuste macho, die toch heel erg dol is op zijn bal.

Lieve, lieve Xana.
De nu oude en wijze dame, maar ooit het lekker zotte labje dat mij helemaal verliefd maakte op de labjes.
En nog steeds.
De wilde spelletjes laat ze aan zich voorbij gaan, de bal werd van de troon gestoten door koekjes, en ze is een tikje grijs. Maar onder de eigenzinnigheid van een oude dame zit nog steeds dat peperkoeken hartje :-)

Een hulphondpuppy in huis hebben is plezant. Een klein bolletje pluche zien uitgroeien tot een volwassen hulphond. Allerlei commando's aanleren. De hondjes overal mee naartoe nemen...

Maar af en toe komt je op van die momenten dat je plots beseft dat je kleine puppy geen echte puppy meer is. Ze krijgen lange poten, hun vacht groeit, ze krijgen al eens vreemde kuren... en de plasjes in huis zien eruit alsof ze de kraan hebben open gezet.... *vloekt een beetje binnensmonds*

Na weken van zindelijkheid, netjes buiten een plasje doen en zelfs aangeven wanneer ze buiten wilde, plast Hummer weer in huis. Sinds een week ongeveer. Ik laat haar buiten, check ter plekke of ze plast, en dan pas kan ze weer binnen. Nog geen uur later vind ik ergens in huis een verse reuzenplas alsof we dringend een loodgieter moeten bellen.

En dat terwijl onze zeef 's nachts perfect kan ophouden.

Een mogelijke oorzaak is misschien dat de stop van haar afvoerkanaal in haar oren sukkelde op 1 of andere manier. Een nieuwe fascinatie is immers mountainbikers op onze wandelronde. Niet dat ze die mannen niet eerder zag, maar als pubermeisje wil ze misschien indruk maken op die afgetrainde moddergasten.
Gelukkig vergeven de zondagsrijdende modderliefhebbers me na een uitgebreide "sorry!!"

Maargoed, een opleiding zou geen opleiding zijn als er geen werkpunten zijn.

Alles bij elkaar is het zeker geen kommer en kwel. Hummer is een toffe madam, die je allert houdt en altijd klaar is voor actie. En actie.

Zei ik al Actie?

Terwijl Hummertje binnen heel braaf is, op het lekkage-probleem na, is ze buiten als een bommetje dat ontploft. Ze wil rennen, vliegen, duiken, vallen en weer opstaan!
Op deze moment lijkt haar energievoorraad onuitputbaar.
Gelukkig komen mijn doggies en hun vriendjes dan helpen. Ravasz weet haar in zijn speelse buien lekker af te matten met sprintjes door het bos. Gezien Hummers fijne motoriek nog niet fiekfijn werd afgesteld vliegt ze in haar poging om Ravasz bij te blijven wel eens uit de bocht. Nog ee beetje oefene Huppy!
Mouche is haar worstelkameraadje. Meestal beland Hummer wel onderaan, ookal is ze nu bijna dubbel zo groot als Mouche :-)

Naast buitenpret is er ook nog de studie (en werk)...

Terwijl Ziggy en Ravasz, mijn 2 studiehulpen vooral achter de schermen meewerken, is Hummer diegene die af en toe mee gaat naar school.

Van onze docent kreeg ze alvast een prima evaluatie nadat ze voor mij de les wiskunde - stelling van Pythagoras- opfleurde met haar aanwezigheid. Het eerste deel van de les bleek een knauwbeentje de rust te bewaren en Hummer legde zich rustig naast mijn stoel. Het 2e deel na de pauze verliep moeizamer. De klas leek te spannend om te blijven liggen. Maar behalve ik, bleek niemand daar wat van gemerkt te hebben. Oef!

Voorlopig gaat Hummer enkel mee als ik een halve dag les heb. Dat is ruim voldoende voor. Voor een jonge hond van nog geen 6 maanden is het natuurlijk niet gemakkelijk. Zeker niet omdat we nog geen commando kregen om de honden te laten liggen of ter plaatse blijven. Het is vooral véél bevestigen en aanmoedigen om rustig en braaf te zijn.

Haar focus op alles wat rond haar gebeurd valt ook op school erg op. Giechelende meisjes, medestudenten, jongens met een voetbal. Ze vormen een hele uitdaging. Ze wil zo graag gaan socializen.

 Hummertje, er is een tijd van spelen en er is een tijd van werken... maar je hebt nog tijd om dat verschil te leren hoor :-)

Bloednerveuze baasjes in spé en trappelende hondjes zijn klaar om uit te zoeken of hun match erbij zit.

Ik voel me net een voetbalsupporter. Zenuwachtig wezen aan de kant, met nog net geen vlaggetjes en toeters in de aanslag. 

Een stevige opwarming:

Na deze uitputtende moddertraining nog een goede nachtrust, gevolgd door een stevig ontbijt en ze zijn helemaal klaar voor hun stage-marathon!

Maargoed, voor de Hachiko hondjes, noch hun baasjes is het een wedstrijd. Het is pure ernst. Bloedserieus. Niet alleen moeten ze hun match vinden, elk van hen moet zich bewijzen.

Go doggies! Veel succes!

Terugblikken is niet zo mijn favoriet, ik verzin liever de toekomst. Maar 2011 was toch een beetje een speciaal jaar

2011 was het jaar van:

• afscheid. Afscheid van een grave griet die ons veel te vroeg heeft verlaten. Iemand met levenslust, een open geest en veel plannen. Iemand die de kracht die haar lichaam ontbrak, dubbel en dik goedmaakte met haar mental power. Daphne... 
• exploring. Verkennen van de wereld. Een onvergetelijke reis naar het Hoge Noorden waar de natuurelementen je uitdagen en terugbrengen naar je eigen pure ik. Compromisloos.
• doorzetting. Zowel inspanningen als geduld werden beloond toen mijn gezondheid erop vooruit ging. 
• carrierewending. Door de issues met mijn heup ben ik dan wel mijn eerste echte vaste job ooit kwijt geraakt, na veel zoeken, puzzelen en nadenken, startte ik het voorbije jaar nog met een nieuwe studie. Omdat een mens nooit te oud is om te leren :-)
• Eclips. En Hummer. De ene ging op kot bij Hachiko, de andere komt 1,5 jaar bij ons wonen.
• relativering.
• vriendschap. Onvergetelijke momenten met mensen die ik stuk voor stuk waardeer om wie ze zijn. 

Voor de feestdagen trakteerden we de doggies op een paar dagen zee. Om te gaan uitwaaien. Letterlijk uitwaaien :-)
De rust, de gekte, het strand, ze vinden het geweldig. Niets leuker dan naar een stel uitgelaten honden kijken, en genieten van hun fratsen.
Na het rondvliegende zand, spetteren in de branding en honds-tikkertje, vallen ze uitgeteld in slaap voor de stoof. Uiteraard nadat Big-Chief-Ravasz als eerste de beste plek uitkiest en de rest zich rond hem moet schikken :-)

Een ideale manier om het nieuwe jaar in te springen.

• een paar DOGvision-projecten
• studeren
• 200% genieten van mijn doggies
• foto's maken. Heeeeel veeel foto's maken :-)
• ...

Ook in mijn omgeving slaat het studeer-virus toe. Veel mensen die hun brein opnieuw aan het werk zetten. Heerlijk om te lezen/horen. 

Voor de studenten: veel studeer plezier en succes gewenst!
Voor iedereen: veel geluk, een goede gezondheid, inspiratie en prachtige momenten gewenst.

 En Last but nog Least: DOGvision bestaat sinds 1-01-2012 vijf jaar. Vijf volle jaren fotograferen. Vijf jaren vol honden(en katten) in alle mogelijke maten, vormen en kleuren. Al vijf jaar mijn droomjob. Een job waar ik elke dag van geniet (behalve wanneer er weer iets stukgaat of ik rekeningen aan krijg).

Celebrate good times!

 Deze 4 hondjes waren een hele klus om in beeld te brengen.

De 2 Jack Russels: Lola en Kato, mama en dochter, hadden het snel door en bleven onverstoorbaar op de achtergrond, genietend van de aandacht van hun baasjes.

De 2 windhonden, Gitana en Zahara waren niet zo overtuigd van de hele opzet.
Een pose gedaan krijgen was zo goed als onmogelijk, maar gewoon van zichzelf waren ze beide pure elegantie. Dan nog die 2 op de achtergrond krijgen.. De truuk was een heerlijk zacht kussen dat hun baasjes hadden meegebracht, en wat speeltjes erbij.

Terwijl Zahara met de speelgoedjes aan de haal ging, kreeg ik van Gitana pootjes. Zowel wanneer ik alles uit de kast haalde om een close-up te maken, als wanneer ik languit op mijn buik lag om 1 van de Jack Russels in beeld te brengen :-). Handig is anders, maar die grote bruine ogen kan je niet weerstaan!

Voor alle vrienden, famillie, facebookvolgers, klanten, tweeps, bloggers en natuurlijk alle hondjes: een geweldig nieuw jaar gewenst!

xxx

“And the Grinch, with his Grinch-feet ice cold in the snow,

stood puzzling and puzzling, how could it be so? It came without ribbons.

It came without tags. It came without packages, boxes or bags.

And he puzzled and puzzled 'till his puzzler was sore.

Then the Grinch thought of something he hadn't before.

What if Christmas, he thought, doesn't come from a store.

What if Christmas, perhaps, means a little bit more.”