Op een warme middag verwelkomden Bobo, Zoe, en Ona me bij hen thuis. Flecha bleef heel stil in haar mandje liggen.
Na een miserabele start in Spanje vonden alle vier de windhonden een warm mandje in Belgie. Naar hun baasjes toe hadden ze het volle vertrouwen, maar een vreemde fotograaf was even wennen.
Vooral omdat Flecha, die heel voorzichtig toch buitengelokt werd, erg bang was, moest ik voorzichtig te werk gaan.
Ik rende niet rond zoals gewoonlijk en bleef zoveel mogelijk rustig ter plaatse zonder bruuske bewegingen. Dat maakt het fotograferen iets moeilijker, maar het comfort van de honden vind ik veel belangrijker.

Deze 4 prachtige karakters kunnen hun verhaal niet vertellen, maar je leest het in hun ogen, op hun vacht en op hun snoet. Hoe sommigen geen respect hebben voor het leven, voor hun schoonheid, hun karakter en elegantie.
Maar het doet me een groot plezier om te zien met hoeveel liefde en warmte ze een tweede leven krijgen. Een gezin. En mensen die van hen houden. Want dat is toch het minste dat je een hond kan toewensen.

Toen we vorige week aan zee een parkietje vonden, moest ik meteen aan hun baasje en haar groot hart voor dieren denken. Ooit vonden zij een parkietje aan een bushokje. Het beestje heeft nooit kunnen vliegen, maar huppelt nu nog gezond en wel bij hen rond. Nooit gedacht dat die vogel-initiatie zo snel van pas zou komen!